บทที่ 478 หงยวิ๋น สวรรค์เจ็ดยอแสงข้าเล่า?ทะเลแห่งแสงนอกภพแม้มิใช่ครั้งแรกที่ลวี่หยางมาเยือนสถานที่แห่งนี้ ทว่าการกลับมาสำรวจทิวทัศน์นอกภพอีกครั้งภายใต้การคุ้มครองของเจินจวินโอสถทองคำ ก็ได้ซึ่งความรู้สึกที่แตกต่างโดยสิ้นเชิงชาติก่อนที่ข้ามาถึงที่นี่…ยังมีภัยถึงแก่ชีวิตอยู่เลยท้ายที่สุด ทั่วทั้งนอกภพยังคงเต็มไปด้วยแสงดำสองขั้วกำเนิดดับที่ไหลเวียนปะทะกันอยู่ตลอดเวลา ปราณหยินหยางปะทะกัน ทำลายสรรพสิ่ง แม้แต่ผู้วางรากฐานก็ไม่อาจทนอยู่ได้นานแต่บัดนี้ ภายใต้การติดตามจักรพรรดิเจียโย่ว ทุกสิ่งย่อมต่างออกไปโดยสิ้นเชิงเพียงเห็นพระองค์ดำเนินอยู่เบื้องหน้า ย่างเท้าไปพลาง ใต้ฝ่าเท้าก็ปรากฏแสงหลากสีสันนับพันหลอมรวมขึ้นเป็นสะพานทองคำทอดยาว สองฟากทางคือธงหลวงและราชรถมังกร โบกสะบัดอยู่ท่ามกลางขบวนนักรบในชุดแพรพรรณที่เคลื่อนขบวนอย่างเป็นระเบียบ แล่นทะลุไปยังนอกภพช่างใหญ่โตมโหฬารนัก!ภายในใจลวี่หยางรู้สึกสะท้าน สิ่งที่เห็นเบื้องหน้ามีเพียงแสงทองปกคลุมพื้นพิภพแสงดำสองขั้วกำเนิดดับที่เคยสามารถลบล้างชีวิตผู้วางรากฐานนั้น กลับถูกแยกออกจากกันโดยพลันจักรพรรดิเจียโย่วและลวี่หยาง ยืนอยู่บนถนนทองคำสายนี้ ซึ่งมีปลายทางหนึ่งเชื่อมต่อยังตำแหน่งของทั้งสอง อีกด้านหนึ่งเป็นตำแหน่งที่ลวี่หยางให้ไว้ล่วงหน้า และแล้วเพียงก้าวเดียว…ระยะห่างอันมิอาจเอื้อนเอ่ยก็มลายหาย ดินแดนแห่งหนึ่งปรากฏตรงหน้าเขาทันใดถึงแล้ว…เร็วเหลือเกิน
