!ครั้งก่อนเมื่อลวี่หยางมาถึงสวรรค์เจ็ดยอแสง ยังต้องเสียความพยายามไม่น้อย ทว่าครั้งนี้จักรพรรดิเจียโย่วกลับก้าวย่างประหนึ่งเดินเล่น มิปรากฏวี่แววของความยากลำบากแม้แต่น้อยลวี่หยางก้มหน้าครุ่นคิดในใจถนนทองคำสายนี้…คือภาพลักษณ์แห่งปฐพีข้างทาง!ปราณรองรับรูป รูปปรากฏเป็นทาง สิ่งใดมีรูปย่อมกลายเป็นสาระ สิ่งใดเป็นวัตถุย่อมกลายเป็นเส้นทาง นี่คือปฐพีข้างทาง นิมิตนั้นคือพิภพเชื่อมโยงดั่งเส้นทางราบ เรียบเสมอดั่งทุ่งแผ่หมื่นไร่ผลลัพธ์ในครั้งนี้ กลับยิ่งยืนยันสมมุติฐานหนึ่งที่เขาเคยมีในใจดูท่า…ต่อให้จากสถานที่บัดซบอันโสมม และอยู่ห่างไกลจากตำแหน่งมรรคผล พลังฝีมือของเจินจวินมรรคผลโอสถทองคำก็หาได้อ่อนแรงแม้แต่น้อย…เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้กัน?ตามเหตุผลแล้ว ตำแหน่งมรรคผลอยู่ภายในฟ้าดิน เจินจวินมรรคผลโอสถทองคำย่อมสามารถเรียกใช้พลังแห่งตำแหน่งมรรคผลได้ หากแต่เมื่อออกห่างจากฟ้าดิน ย่อมควรอ่อนกำลังลงแต่จากสิ่งที่จักรพรรดิเจียโย่วแสดงออกในขณะนี้ นอกภพกลับมิได้ส่งผลใดต่อพระองค์เลยแม้แต่น้อย…ในชั่วขณะนั้นเอง จักรพรรดิเจียโย่วก็เอ่ยขึ้นว่า “ตูอ้ายชิง…”
“ข้าน้อยอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ” ลวี่หยางรีบตอบกลับทันควัน“มีเรื่องหนึ่งที่เราใคร่รู้ไม่น้อย”จักรพรรดิเจียโย่วกล่าวพลางทอดน้ำเสียงอย่างสบายอารมณ์ ดูเหมือนจะเพียงแค่พูดคุยเล่น: “เจ้าสอบสวนคัมภีร์เก้าแปรมังกรเล่มนั้นออกมาได้อย่างไร?”สิ้นคำกล่าว ในห้วงความคิดของลวี่หยาง
