บน [ลานประลอง] การต่อสู้ระหว่างเหออวิ๋นและสวีหยางได้ดึงดูดผู้คนจำนวนไม่น้อยให้เข้ามาชม
คนดูข้างล่างต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา บ้างก็ว่าเหออวิ๋นไม่เจียมตัว โง่เง่าสิ้นดี ที่กล้าท้าทายผู้แข็งแกร่งขอบเขตทองคำ บ้างก็ว่าสวีหยางไร้ยางอาย สู้กับทหารใหม่ ต่อให้ชนะไปก็ไม่น่าภาคภูมิใจ
ผู้ที่รับผิดชอบการประลองบนลานคือทหารผ่านศึกผู้หนึ่ง เขามองคนทั้งสองแล้วถามว่า “พวกเจ้าแน่ใจนะว่าจะแก้ไขความขัดแย้งกันที่นี่?”
“ครับ!”
ทั้งสองคนตอบ
ทหารผ่านศึกขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังเหออวิ๋นแล้วกล่าวว่า “เจ้าทหารใหม่คนนี้ช่างกล้าหาญน่ายกย่องจริงๆ”
“เพิ่งจะมาค่ายทหารได้ไม่นาน ก็คิดจะท้าทายทหารขอบเขตทองคำแล้ว ไม่รู้จะว่ายังไงกับเจ้าดีเลยจริงๆ”
ทหารผ่านศึกมองคนทั้งสอง แล้วกล่าวว่า “รู้กฎการต่อสู้กันดีใช่ไหม? จะสู้ก็สู้กันอย่างสง่าผ่าเผย ส่วนเล่ห์เหลี่ยมสกปรกน่ะ เก็บไปใช้กับพวกอสูรปีศาจในสนามรบโน่น”
“ครับ”
ทั้งสองคนพยักหน้า
ทหารผ่านศึกให้สัญญาณว่าพวกเขาสามารถเริ่มต่อสู้ได้แล้ว
สวีหยางกล่าวอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “อย่าหาว่าข้ารังแกเจ้าที่เป็นทหารใหม่เลยนะ ข้าจะไม่สวมใส่อาวุธยุทโธปกรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น จะยืนอยู่ตรงนี้แหละ ข้าอยากจะเห็น
