ันเป็นการส่วนตัวได้ และก็ซื้อขายไม่ได้ ทำได้เพียงใช้เองเท่านั้น
ดังนั้น หากสามารถใช้เงินซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองความดีความชอบแล้ว ส่วนแต้มสะสมนั้น เขารู้สึกว่าแต้มสะสมของตนก็สำคัญกว่าเงินทอง ถึงแม้เขาจะไม่มีเงินมากนัก แต่เขากลับมีหินปราณโลหิตอยู่ไม่น้อยเลย การพัฒนาความแข็งแกร่งของเขา จะใช้หินปราณโลหิตหรือไม่ หรือจะมีทรัพยากรบ่มเพาะหรือไม่ก็ไม่ได้สำคัญมากนัก ดังนั้น หินปราณโลหิตเหล่านี้สามารถนำไปขาย เพื่อแลกเปลี่ยนเป็นยุทโธปกรณ์ที่เขาต้องการได้
“แน่นอนว่ามีสิ สามารถไปซื้อในเมืองได้ หรือจะไปหาซื้อจากทหารที่มีพรสวรรค์ด้านการตีเหล็กในค่ายทหารอื่นก็ได้”
จ้าวลิ่วกล่าว
“โอ้ กองทัพของเราไม่มีขายเหรอครับ?” เหออวิ๋นถาม
จ้าวลิ่วส่ายหน้า “กองทัพพิฆาตอสูรของเรา ล้วนเป็นค่ายทหารที่เน้นการต่อสู้เป็นหลัก จะมีทหารที่มีพรสวรรค์ที่ไม่ใช่สายต่อสู้ได้อย่างไรกัน”
“ข้ารู้จักทหารหลายคนที่ตีอาวุธออกมาได้ดีเยี่ยมมาก หรือถึงขั้นสั่งทำพิเศษได้ด้วย เพียงแต่ว่า พวกเขาไม่รับเงิน ราคาก็สูงด้วย”
เหออวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ถามว่า “ไม่รับเงิน แล้วพวกเขาต้องการอะไรล่ะครับ?”
จ้าวลิ่วตอบ “สามารถใช้แร่พิเศษไปแลกเปลี
