นนั้นเพียงพอที่จะทำให้ขุนเขาสั่นสะเทือน ดวงดาวอับแสง
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงดุจอุทกภัยครั้งนี้ หลี่จื่อเซวียนกลับดูเยือกเย็นและสงบนิ่งอย่างยิ่ง มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ในแววตาสาดประกายแห่งความมั่นใจและดูแคลน
“เหอะ! แค่หมาป่าอสูรขอบเขตแพลตตินัมหนึ่งดาว ก็กล้ามาโอ้อวดอยู่ต่อหน้าข้างั้นรึ ช่างเป็นกบในกะลาโดยแท้ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
ระหว่างที่พูด ร่างของเขาก็พลันไหววูบ ชักทวนยาวที่เอวออกมาอย่างรวดเร็วดุจภูตผี ปลายทวนส่องประกายเย็นเยียบ ราวกับดวงดาวที่สว่างที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืน
“เปรี้ยง!”
เสียงดังสนั่นกึกก้อง ราวกับสายฟ้าฟาดจากฟากฟ้า
อาวุธของทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรงกลางอากาศ ประกายไฟที่เกิดขึ้นสว่างวาบราวกับดวงดาวนับไม่ถ้วน พลังปะทะนั้นมหาศาลจนทำให้อากาศโดยรอบสั่นสะเทือน ราวกับว่าแม้แต่เวลาก็ยังหยุดนิ่งในชั่วขณะนี้
และในขณะเดียวกัน สถานการณ์ในสนามรบก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
เหล่าหมาป่าอสูรที่เดิมทีเฝ้าดูอยู่เฉยๆ เมื่อเห็นจ่าฝูงลงมือแล้ว ก็พากันคำรามเสียงต่ำ ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกปลุกให้ตื่น พุ่งเข้าโจมตีเหออวิ๋นและคนอื่นๆ อย่างดุร้าย
พวกมันบ้างก็กระโจน บ้าง
