ก็วิ่ง บ้างก็เหวี่ยงกรงเล็บอันแหลมคม หรือขว้างปาก้อนหินแหลมคมใส่ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยภัยคุกคามถึงชีวิต เปลี่ยนลานกว้างแห่งนี้ให้กลายเป็นสมรภูมินองเลือดในทันที
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่ไม่คาดฝันนี้ เหออวิ๋นและคนอื่นๆ กลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย พวกเขารีบปรับเปลี่ยนกระบวนทัพอย่างรวดเร็ว ประกายกระบี่สว่างวาบ เสียงหมัดแหวกอากาศดังหวีดหวิว การต่อสู้อันดุเดือดระหว่างคนกับหมาป่าอสูรกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น
“ปัง!”
เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องแหวกผ่านความเงียบสงัดของราตรี
นายทหารผู้สวมชุดเกราะเต็มยศคนหนึ่ง ดวงตาแน่วแน่ นิ้วมือเหนี่ยวไกปืนอย่างมั่นคง ปืนซุ่มยิงที่ส่องประกายเย็นเยียบในมือของเขาราวกับมีชีวิตขึ้นมา ยิงกระสุนปลิดชีพออกไปอย่างแม่นยำ
กระสุนนัดนี้ราวกับดาวตกที่ลากผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน พร้อมกับพลังที่มิอาจต้านทาน ทะลุผ่านร่างอันแข็งแกร่งของหมาป่าอสูรตนหนึ่งในทันที
ทว่า หมาป่าอสูรตนนี้ไม่ใช่สัตว์ธรรมดา มันมีพลังชีวิตและความสามารถในการฟื้นตัวที่เหนือจินตนาการ ถึงแม้กระสุนจะทิ้งบาดแผลที่น่าสยดสยองไว้ในร่างกายของมัน แต่มันกลับเป็นเพียงการจุดชนวนความโกรธเกรี้ยวอันบ้าคลั่งของมันให้ลุกโชนยิ
