่งขึ้น แทนที่จะเป็นการจบชีวิตมัน
“โฮก!”
เสียงคำรามดังสนั่นกึกก้อง ราวกับเสียงเรียกจากขุมนรก ดวงตาของหมาป่าอสูรแดงก่ำ เต็มไปด้วยความกระหายในการต่อสู้และการแก้แค้น มันพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าให้เป็นชิ้นๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดฝันนี้ ปฏิกิริยาของเหออวิ๋นรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ร่างของเขาปรากฏและหายไปในความมืดมิดยามราตรี ราวกับสายฟ้าสีเงินที่พุ่งผ่านพายุฝนฟ้าคะนอง
เขากำดาบยาวในมือแน่น ตัวดาบไหลเวียนด้วยแสงสีฟ้าจางๆ ราวกับแฝงไว้ด้วยพลังธรรมะอันยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดิน
พร้อมกับเสียงตะโกนต่ำๆ ทรงพลัง “เพลงกระบี่อสนีบาตทะยาน!”
ร่างทั้งร่างของเหออวิ๋นราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบ กลายเป็นเส้นทางสายฟ้าสีขาว พุ่งเข้าหาหมาป่าอสูรที่บาดเจ็บด้วยพลังทำลายล้างราวกับสายฟ้าฟาด
ในชั่วพริบตานั้น อากาศราวกับแข็งตัว เวลาราวกับหยุดนิ่ง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่การโจมตีครั้งนี้
ทันใดนั้น ดอกไม้โลหิตอันงดงามก็เบ่งบานขึ้นกลางอากาศ ราวกับดอกไม้ไฟที่เจิดจ้าที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่กลับแฝงไว้ด้วยความงดงามที่น่าเศร้าและหดหู่
หมาป่าอสูรตัวนั้นที่เดิมทียังพยายามจะดิ้นรน
