“ฮ่าๆๆๆ!!!”
หลี่จื่อเซวียนหัวเราะลั่น แล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าดูตัวเองสิ แม้แต่ทหารใหม่คนเดียวยังสู้ไม่ได้ น่าอายชะมัด”
ทุกคนต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไม่กล้าตอบอะไร
เพราะพวกเขาพบว่า ในด้านความเร็วแล้ว พวกเขาสู้เหออวิ๋นไม่ได้จริงๆ
ทหารใหม่คนนี้… ไม่ธรรมดา!
ในใจของทหารผ่านศึกทุกคน ต่างยอมรับในตัวเหออวิ๋นแล้ว และยังเข้าใจด้วยว่าเหตุใด
หลี่จื่อเซวียนถึงได้นำเหออวิ๋นมาฝึกฝนด้วยตนเอง
ถ้าเจ้าหนูนี่ไม่มีฝีมืออยู่บ้าง จะทำให้พวกเรายอมรับได้รึ? ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะต้องลำบากล่าอสูรปีศาจ ทำลายค่ายของพวกมัน แล้วสุดท้ายต้องมาแบ่งความดีความชอบให้เหออวิ๋นส่วนหนึ่งหรอก
ในตอนนี้ เมื่อได้เห็นว่าเหออวิ๋นไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้ ความไม่พอใจเล็กๆ น้อยๆ ในใจของพวกเขาก็พลันสลายหายไปในทันที
ในค่ายทหาร มีเพียงการแสดงความแข็งแกร่งที่มากพอเท่านั้น ถึงจะได้รับการเคารพจากผู้อื่น
พวกเขาทุกคนดูออกว่าศักยภาพของเหออวิ๋นนั้นไม่ธรรมดา
เพราะการเดินทางด้วยความเร็วเต็มที่ ระหว่างทางจึงไม่ได้เจออสูรปีศาจตัวอื่น อสูรปีศาจระดับเหล็กดำ ตามความเร็วของพวกเขาไม่ทันอยู่แล้ว พวกเขาก็ไม่มีอารมณ์จะไปล่าอสูรระดับต่ำพวกนี้ อสูรเหล่านี้ย่อมมีทหารที่ฝีม
