มีฝีมือพอที่จะสู้กับอสูรปีศาจขอบเขตเงินได้ จะทำให้คนพวกนี้คิดอย่างไร?
“เอ่อ… ถ้าเจออสูรปีศาจที่ฝีมือใกล้เคียงกัน จะให้ข้าลงมือได้ไหมครับ?”
เหออวิ๋นถามอย่างกล้าหาญ
หลี่จื่อเซวียนก็ไม่คิดว่าเหออวิ๋นจะกล้าหาญถึงเพียงนี้
ข้าชอบ! ถูกใจข้ายิ่งนัก!
เขาไม่ชอบทหารประเภทที่เจออสูรปีศาจแล้วถอยหนี
ลูกผู้ชายตัวจริง ต้องกล้าชักกระบี่เข้าใส่ปีศาจ!
“แน่นอน ขอเพียงเจ้ากล้าลงสนาม ข้าก็กล้าให้เจ้าพิสูจน์ตัวเอง”
หลี่จื่อเซวียนตอบ
ในสายตาของเขา เหออวิ๋นไม่มีโอกาสได้ลงมือหรอก อสูรปีศาจที่พวกเขาต้องเผชิญหน้า ล้วนเป็นระดับทองแดงหกดาวขึ้นไป ด้วยพลังแค่ระดับทองแดงหนึ่งดาวของเหออวิ๋น ทำได้เพียงแค่ยืนมองตาปริบๆ เท่านั้น
“ขอบคุณครับผู้กองร้อย” เหออวิ๋นยิ้มอย่างพึงพอใจ
เขาไม่รู้เลยว่า รอจนถึงสนามรบแล้ว หลี่จื่อเซวียนจะต้องมาเสียใจเพราะคำพูดของตนเองในวันนี้
เพราะเหออวิ๋นน่ะ… กล้าลงสนามจริงๆ!
คนขับรถส่งพวกเขามาถึงชายป่ารอบนอกเมือง
“พวกเราต้องรีบเดินทางกันหน่อย ไม่งั้นสามวันเกรงว่าจะกลับมาไม่ทัน”
หลี่จื่อเซวียนกล่าว
เดิมที เขาอยากจะดูแลเหออวิ๋นเป็นพิเศษ กลัวว่าเหออวิ๋นจะตามความเร็วของทีมไม่ทัน เพราะทั้งทีม มีเพียงเหอ
