บหนึ่งร้อยแต้ม ก็ต้องล่าอสูรปีศาจที่ต่ำกว่าระดับเหล็กดำสามดาวถึงหนึ่งร้อยตัว สำหรับทหารที่มีฝีมือปกติแล้ว หากต้องการจะเพิ่มความแข็งแกร่ง ก็ยังคงต้องพยายามอย่างหนักถึงจะสามารถเร่งความเร็วในการบ่มเพาะได้
หลิงจ้านให้หินปราณโลหิตระดับต่ำแก่เขาถึงหนึ่งพันก้อน เทียบเท่ากับความดีความชอบหนึ่งแสนแต้มเลยทีเดียว นี่ถือว่าไม่น้อยเลย บวกกับตำราทักษะและวิชาบ่มเพาะระดับ C อีกสองเล่ม จะเห็นได้ว่าหลิงจ้านให้ความสำคัญกับอัจฉริยะเช่นเขามากเพียงใด
นี่คือความรู้สึกของการมี “พ่อบุญทุ่ม”
หากไม่มีที่พึ่งใดๆ เลย ทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องอาศัยความพยายามของตนเอง ไปแสวงหามาด้วยตนเอง ถึงแม้ว่าต่อให้เขาไม่ได้รับความช่วยเหลือจากหลิงจ้าน เขาก็สามารถได้รับสิ่งเหล่านี้มาได้ทั้งหมด แตความรู้สึกมันไม่เหมือนกัน
อย่างน้อยเขาก็มีที่พึ่งอย่างหลิงจ้าน อยู่ในชายแดนแห่งนี้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาหาเรื่องเขาแล้ว
เขาจะไม่เป็นฝ่ายหาเรื่องใครก่อน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะกลัวเรื่อง
เขายึดมั่นในคติ… คนไม่ล่วงเกินข้า ข้าย่อมไม่ล่วงเกินคน แต่หากใครกล้าล่วงเกินข้า ข้าจะเอาคืนอย่างแน่นอน!
