อีกนานหลังจากนั้น พวกเขาก็เดินทางมาถึงค่ายทหารอีกแห่งหนึ่ง
หลังจากที่หม่าอวิ้นหานจัดการเรื่องที่พักให้เหออวิ๋นเรียบร้อยแล้ว นางก็กลับไปยังห้องทำงานของหลิงจ้านเพื่อรายงานคำสั่ง
“ท่านเทพสงคราม ข้ากลับมาแล้วค่ะ”
หม่าอวิ้นหานกล่าว
“นั่งก่อนสิ เล่าสถานการณ์ของเหออวิ๋นมาให้ละเอียด”
หลิงจ้านกล่าว
“ค่ะ”
หม่าอวิ้นหานนำข้อมูลที่สืบมาได้ทั้งหมด บอกเล่าให้หลิงจ้านฟัง
หลิงจ้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “เจ้าคิดว่าควรจะบ่มเพาะเหออวิ๋นอย่างไรดี?”
หม่าอวิ้นหานกล่าว “เมื่อดูจากพรสวรรค์ [ช่วงชิง] ของเหออวิ๋นแล้ว โดยธรรมชาติแล้วก็ต้องให้เขาได้ต่อสู้มากขึ้น ได้ฝึกฝนมากขึ้น ได้ต่อสู้กับอสูรปีศาจมากขึ้น ถึงจะสามารถดึงศักยภาพของพรสวรรค์ออกมาได้อย่างเต็มที่ค่ะ”
หลิงจ้านพยักหน้า แล้วกล่าว “เจ้าคิดเหมือนกับข้า พรสวรรค์ของเหออวิ๋นแข็งแกร่งอย่างยิ่งก็จริง แต่ขอบเขตพลังของเขายังต่ำเกินไป”
“ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อที่จะให้เขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วที่สุด เรายังต้องจัดหาสภาพแวดล้อมที่ดีให้เขาเติบโต จะอันตรายเกินไปก็ไม่ได้ หรือจะสงบสุขเกินไปก็ไม่ดี”
“ดังนั้น ต้องหาสถานที่ที่สามารถดึงความสามารถของเขาออกมาได้ ให้
