ยแววตกตะลึงและเจ็บใจ ร่างของมันค่อยๆ ล้มลง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังคู่นั้นยังคงเบิกโพลงไม่ยอมปิดลง ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความไม่พอใจและความเสียดายของมัน
[ระบบ: ได้รับรางวัลสังหารจ่าฝูงครั้งแรก! พรสวรรค์ได้รับการเลื่อนระดับ!]
[ระบบ: พรสวรรค์เลื่อนขึ้นสู่ระดับ SS!]
[ระบบ: ได้รับแต้มสะสม +25!]
[ระบบ: ค่าพลังปราณและโลหิต +12!]
“จ่าฝูงตายแล้ว!”
อสูรตัวหนึ่งตะโกนเสียงสั่น เสียงของมันดังก้องไปในป่าที่เงียบสงบ ราวกับก้อนหินขนาดใหญ่ที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่นิ่งสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นนับชั้น
“จ่าฝูงถูกมนุษย์คนนั้นฆ่า!”
อสูรอีกตัวร้องเสริมอย่างหวาดกลัว เสียงของมันเจือปนด้วยความสิ้นหวัง ราวกับสูญเสียที่พึ่งสุดท้ายไปแล้ว
เหล่าอสูรโดยรอบ เมื่อได้เห็นภาพนี้ ก็เกิดความเงียบงันขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่จะระเบิดเสียงร้องโหยหวนออกมา พวกมันจ้องมองจ่าฝูงที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสนอลหม่าน
เมื่อสูญเสียจ่าฝูงไป เหล่าอสูรก็เหมือนกับฝูงแกะที่ไร้คนนำทาง พวกมันเริ่มแตกฮือหนีไปคนละทิศคนละทาง บ้างก็พยายามหาที่หลบซ่อนใหม่ บ้างก็ยอมแพ้ต่อการต่อต้าน เลือกที่จะหนีออกจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรา
