ของชีวิตอสูร
“เปรี้ยง!”
เสียงดังสนั่นทำลายความเงียบสงบของป่า
ปรากฏว่าจ่าฝูงอสูรได้เหวี่ยงขวานยักษ์ของมัน ฟันต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งจนขาดครึ่งในขวานเดียว เศษไม้กระเด็นไปทั่วราวกับพายุที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
ทว่า ในป่าที่หนาทึบแห่งนี้ ต้นไม้ใหญ่มีอยู่มากมายนับไม่ถ้วนราวกับผู้พิทักษ์ เหออวิ๋นเพียงแค่กระโดดเบาๆ ก็ไปยืนอย่างมั่นคงบนต้นไม้ที่ใหญ่กว่าอีกต้นหนึ่งแล้ว
จ่าฝูงอสูรเห็นดังนั้น ดวงตาก็ฉายแววโกรธเกรี้ยวและไม่ยอมแพ้ มันคำรามลั่นราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรง เหวี่ยงขวานครั้งแล้วครั้งเล่า ฟันต้นไม้ ต้นแล้วต้นเล่า
ทว่า ไม่ว่ามันจะพยายามเพียงใด ก็ไม่สามารถหยุดยั้งร่างของเหออวิ๋นที่เคลื่อนที่อย่างอิสระในพงไพรได้เลย
“ข้าจะดูซิว่าแกจะหนีไปได้อีกนานแค่ไหน!”
เสียงของจ่าฝูงอสูรดังก้องไปทั่วป่า เต็มไปด้วยความเจ็บใจ
ทว่า เหออวิ๋นกลับยิ้มอย่างเรียบเฉย ในใจของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ภายใต้การคุ้มครองของป่าแห่งนี้ เขาราวกับได้กลายร่างเป็นภูตพรายแห่งพงไพร หายใจและต่อสู้ร่วมกับต้นไม้ สายลม และแสงแดด
เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าอสูรก็ถูกฆ่าตายเกลื่อนพื้น ส่วนเหออวิ๋นกลับยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม เขาใช้ความคุ้นเคยกับภูมิ
