ที่นั่นแล้ว
เขาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ที่หนาทึบยิ่งขึ้นไปอีกในป่าลึก ใช้สภาพแวดล้อมรอบตัวซ่อนร่องรอยของตนเองอย่างชาญฉลาด ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและลึกล้ำ อัตราการเต้นของหัวใจก็ถูกควบคุมไว้อย่างพอเหมาะพอดี ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติรอบตัว กลายเป็นส่วนหนึ่งที่ไม่อาจแยกออกจากป่าแห่งนี้ได้
เขาสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวของเหล่าอสูรอย่างเงียบเชียบ ราวกับนายพรานผู้มากประสบการณ์ที่กำลังรอคอยจังหวะที่ดีที่สุดในการลงมือ สายตาของเขาเฉียบคมดุจพญาเหยี่ยว กวาดมองรอบทิศเพื่อหาเหยื่อรายต่อไป
ในป่าที่เต็มไปด้วยภยันตรายแห่งนี้ เหออวิ๋นรู้ดีว่าตนต้องระวังตัวอยู่เสมอ เพราะความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจทำให้เขาตกอยู่ในวงล้อมของพวกมันได้
ดังนั้น เขาสูดหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมลงมืออีกครั้ง
อสูรชั้นต่ำสองตัวกำลังมุ่งหน้ามายังที่ที่เขาซ่อนตัวอยู่ แต่พวกมันหารู้ไม่ว่าเหออวิ๋นอยู่ข้างหน้าแล้ว
เขาคำนวณระยะห่างระหว่างกันอย่างต่อเนื่อง รอจนพวกมันเข้ามาใกล้จึงลงมืออย่างรวดเร็ว ตวัดดาบยาวออกไป
[ระบบ: ได้รับแต้มสะสม +30!]
[ระบบ: ค่าพลังปราณและโลหิต +5!]
อสูรชั้นต่ำสองตัวกำลังกุมลำคอที่เลือดไหลทะลัก ดวงตาเต็มไปด้วย