รบที่กำลังจะออกศึก บุกเข้าไปในป่าด้วยท่าทีคุกคาม เริ่มค้นหาแบบปูพรม
และในตอนนี้ เหออวิ๋นกำลังซ่อนตัวอยู่ใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ยักษ์ต้นหนึ่ง บนมุมปากของเขามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่
สิ่งที่เขาต้องการ คือความโกลาหลและความไม่สงบเช่นนี้ คือช่วงเวลาที่เหล่าอสูรสูญเสียสติเพราะความโกรธ
เขาราวกับนายพรานผู้ช่ำชองที่วางแผนมาเป็นอย่างดี รอคอยจังหวะที่ดีที่สุดในการลงมืออย่างเงียบเชียบ
เมื่ออสูรตัวแรกที่แตกฝูงปรากฏขึ้นในสายตาของเขาโดยไม่ทันระวังตัว ร่างของเหออวิ๋นก็พลันปรากฏขึ้นราวกับภูตผี ดาบยาวของเขาวาดผ่านแสงจันทร์เป็นเส้นสีเงิน ทะลวงหัวใจของอสูรด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ
ดวงตาของอสูรฉายแววตกตะลึง ก่อนที่ร่างของมันจะล้มลงอย่างหมดแรง ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะดิ้นรน
ตุบ!
เสียงทึบๆ ดังขึ้น เป็นการประกาศถึงการสิ้นสุดของอีกหนึ่งชีวิต
เหออวิ๋นไม่มีความลังเลหรือหยุดชะงักแม้แต่น้อย ร่างของเขาหายกลับเข้าไปในความมืดอีกครั้ง ราวกับภูตผีแห่งรัตติกาล ออกตามหาเหยื่อรายต่อไป
ไม่นานหลังจากนั้น อสูรอีกตัวก็ก้าวเข้ามาในกับดักของเขา
ในป่าแห่งนี้ เหออวิ๋นได้แสดงให้เห็นถึงความเร็วและการรับรู้ที่น่าทึ่งของเขา เขาสามารถรับ
