รรคผลแห่งฟ้าดิน!
ในห้วงจิตของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน เผลอผุดชื่อของมันขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ —“กระบี่ปราณเทพยันต์สวรรค์…เจ้าเฒ่านั่นเอาจริงแล้ว!”
เจตจำนงแห่งกระบี่บนคมกระบี่นั้น มีนามว่าชิงชัย
เจตจำนงแห่งกระบี่นี้ หาได้อ่อนด้อยไปกว่ากระบี่ไม่สังหารของเจินเหรินปราบมารแม้แต่น้อย ยามอยู่ใต้การค้ำหนุนของมหาเจินจวินขั้นปลาย กลับปะทุพลังเกรียงไกรไร้คู่เปรียบ!
เกือบในเวลาเดียวกัน บนฟากฟ้าสูงตำแหน่งมรรคผลทองคำในทรายพลันเปล่งประกายเจิดจ้า
“ฟัน!”
หนึ่งกระบี่ที่บ่มเพาะจนถึงขีดสุด พลันพุ่งออกพร้อมกับเสียงตวาดที่ใสกังวาน แจ่มใสประหนึ่งตวาดฟ้าสั่งดิน ราวกับเฆี่ยนตีสรวงสวรรค์ให้สะท้านสะเทือน ชั่วพริบตาแสงสวรรค์มืดหม่นลงในบัดดล
สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า
ฟ้าดินเบื้องบนเบื้องล่าง เหลือเพียงคมกระบี่นั้นที่ฟาดออกจากลึกสุดแห่งนิกายกระบี่ สว่างไสวถึงที่สุด เรืองรองถึงที่สุด รวดเร็วจนไร้สิ่งใดทัดทาน!
เมื่อดวงตาพบเห็น มันก็ได้ฟันถึงตัวเจ้าแล้ว
“ฉัวะ!”
คมกระบี่ยาวทำลายปราณ แสงกระบี่เข้าสู่กาย แสงชำระพิภพ ที่ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเร่งเร้าขึ้นมา ในยามนี้กลับถูกตัดขาดอย่างง่ายดายดุจแผ่นกระดาษบาง
วินาทีถัดมา ร่างอรชรนั้นก็ถูกผ่าครึ่งจากเอว ปราณกระบี่ไร้สิ้นสุด ภาพลักษณ์แห่งตำแหน่งมรรคผล กระทั่งเจตจำนงแห่งกระบี่ล้วนหลั่งไหลกระหน่ำหมายจะบดขยี้ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินให้สิ้นซาก
แต่สิ่งที่ต้อนรับมัน กลับเป็นเสียงหัวเรา
