อไปฉีกขาหน้าของกระต่าย กินอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กินจนหมด
“ขอขาหน้าอีกข้างได้ไหม?”
“ตามสบายเลย ฉันกินไม่เยอะหรอก”
“ขอบคุณ!”
“หัวกระต่ายนายจะกินไหม?”
“ตัวกระต่ายนายจะกินไหม?”
…
ในพริบตา นอกจากขากระต่ายข้างหนึ่งแล้ว ส่วนอื่นๆ ก็เข้าไปอยู่ในท้องของเหยาหลิงเอ๋อร์หมดแล้ว
เด็กสาวตัวเล็กๆ ที่สูงแค่ 160 ซม. กินได้เยอะขนาดนี้ หลิวหยวนก็นึกไม่ถึง
“ขอบคุณสำหรับอาหารนะ ฉันไม่ได้กินอิ่มแบบนี้นานแล้ว!”
เหยาหลิงเอ๋อร์ลูบท้องที่ป่องขึ้นเล็กน้อย พิงก้อนหิน แสดงความพึงพอใจออกมา
บางครั้งก็ขยับปาก เหมือนกำลังลิ้มรสชาติ
“เช็ดปากหน่อยสิ”
หลิวหยวนหยิบกระดาษทิชชู่สะอาดๆ สองแผ่นส่งให้ เหยาหลิงเอ๋อร์กินอย่างสุภาพก็จริง
แต่นั่นเป็นกระต่ายย่างนะ กินกระต่ายย่างไปเกือบทั้งตัว เธอเลอะเทอะไปหมด
“หา?!”
เหยาหลิงเอ๋อร์เหมือนจะรู้สึกตัว หดคอ
มองไปรอบๆ แล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รับกระดาษทิชชู่จากหลิวหยวน เช็ดคราบสกปรกที่มุมปาก
“ขอบคุณ!”
“ไม่ต้องเกรงใจ”
หลิวหยวนโบกมือ คุยกันอีกสองสามประโยค หลังจากสนิทกันมากขึ้นแล้ว เหยาหลิงเอ๋อร์ก็หลับไป
หลิวหยวนหยิบเสื้อผ้ามาคลุมให้เธอ สั่งให้ซอมบี้ยักษ์สามตัวคอยดูแล แล้วก็นอนข้างๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลิวหยวนค่อยๆ ลืมตาขึ้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าต้นขาหนักๆ ชาๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างทับอยู่
ก้มลงไปมอง ก็พบว่าเหยาหลิงเอ๋อร์ที่นอนพิงก้อนหินอยู่ ไม่รู้ว่าตอนไหนมานอนหนุนตักเขาอยู่บนพื้น
ในตอนนั้น เห
