ยาหลิงเอ๋อร์ก็ตื่นขึ้นมาพอดี
สบตากัน เธอก็รู้ทันทีว่าตัวเองนอนอยู่ตรงไหน ใบหน้าที่งดงามแดงก่ำขึ้นมาทันที
หูเล็กๆ น่ารักๆ ทั้งสองข้างก็แดง ดูน่ารักมาก อยากจะแกล้งให้ร้องไห้
“ขะ…ขอโทษ…”
เหยาหลิงเอ๋อร์รีบลุกขึ้นนั่ง แต่ด้วยความประหม่า จึงชนเข้ากับคางของหลิวหยวน
“โอ๊ย เจ็บๆๆ——!”
เธอขยี้หน้าผาก รีบหันไปขอโทษหลิวหยวน
“ขอโทษนะ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึง…”
“ไม่เป็นไร ถ้าเธอรู้สึกผิดจริงๆ ไว้มีโอกาสก็ให้ฉันหนุนตักเธอบ้างก็ได้”
หลิวหยวนโบกมือ พูดติดตลก แต่เมื่อเห็นว่าเหยาหลิงเอ๋อร์ทำท่าทางครุ่นคิด เขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุย
ถ้าสามารถเกาะคุณหนูไฮ…ไฮโซโลลิได้ หลิวหยวนจะไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน
แต่ปัญหาคือ เหยาหลิงเอ๋อร์รวยเกินไป
เขาสงสัยมากว่า ข้างๆ เหยาหลิงเอ๋อร์มีผู้เชี่ยวชาญเลเวล 60-70 คอยคุ้มกันอยู่
ถ้าหลิวหยวนหนุนตักเธอจริงๆ ไม่นานก็คงโดนตีหัว…
“ฉันว่าจะไปเพิ่มเลเวลที่ทุ่งหญ้าสีเขียววันนี้ แล้วเธอ?”
หลังจากพูดคุยกันสักพัก หลิวหยวนก็ลุกขึ้นยืน พูดถึงจุดประสงค์ของตัวเอง
“ฉันเจอของที่ต้องการแล้ว จะกลับไปวันนี้ เป้าหมายของนายน่าจะเป็นเมืองหลวงเฉินเซี่ยใช่ไหม?”
“อืม!”
“ถ้านายไปถึงเมืองหลวงเฉินเซี่ยแล้ว อย่าลืมมาหาฉันนะ~”
เหยาหลิงเอ๋อร์หยิบเครื่องมือสื่อสารออกมา ยิ้ม โบกมือ เดินไปทางเมืองหลินไห่
แต่เธอเดินไปได้สองก้าว ก็ตบหัวตัวเอง หันกลับมาเตือน
“อ้อ จริงสิ ในการต่อสู้จำลองของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วประ
