เมื่อโจวสิงพยักหน้า ตี๋ยุนก็ไม่รอช้า เริ่มท่องเคล็ดวิชา คัมภีร์เทวะส่องหล้า ออกมาให้ฟังอย่างละเอียด
โจวสิงตั้งใจฟังและพยักหน้าตามด้วยความทึ่ง ส่วนจิวม่อจื้อนั้นถึงกับยิ้มแก้มปริจนเก็บอาการไม่อยู่
เทวะส่องหล้า ลึกซึ้ง สุดยอดไม่แพ้พลังไร้ลักษณ์น้อยเลย
จิวม่อจื้อกระแอมไอเบาๆ พยายามดึงสติกลับมาเป็นราชครูผู้สำรวม แม้จะเสียดายที่วิชานี้ไม่มีคุณสมบัติเลียนแบบวิชาอื่นเหมือน พลังไร้ลักษณ์น้อย แต่การได้เรียนรู้วิชาระดับตำนานแบบฟรีๆ ก็ถือว่าคุ้มค่ามหาศาล
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ฝึกวิชานี้เป็นหลัก เพราะเป้าหมายสูงสุดคือการรวม ๗๒ ยอดวิชาเส้าหลินโดยใช้ พลังไร้ลักษณ์น้อย เป็นแกนกลาง แต่การศึกษาไว้เพื่อประดับความรู้และเข้าใจหลักการ ก็เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง
โจวสิงเองก็คิดเช่นเดียวกัน เขาเพิ่งเริ่มฝึก พลังไร้ลักษณ์น้อย ที่สมบูรณ์ (โดยการเติมเต็มของตาเฒ่าวาดภาพ) จะให้เปลี่ยนไปฝึกวิชาอื่นตอนนี้ก็เสียเวลาเปล่า แต่การมี เทวะส่องหล้า เก็บไว้ในคลังสมอง ย่อมเป็นรากฐานที่ดีในการต่อยอดวิชาในอนาคต
เมื่อตี๋ยุนท่องจบ โจวสิงก็จำได้ขึ้นใจด้วยพรสวรรค์ [สดับหนึ่งรู้แจ้งพัน]
ขณะนั้น ติงเตี่ยนที่นอนอยู่บนพื้นค่อยๆ ลืมตา
