ขึ้น ข้า ตายแล้วหรือ เสียงแหบแห้งถามขึ้น
จิวม่อจื้อรีบทำคะแนน ถ้าไม่ได้หมอเทวดาโจวช่วยไว้ ป่านนี้ท่านคงไปเข้าเฝ้าพระยูไลแล้วล่ะโยม (และถ้าไม่มีอาตมาพามา ก็คงตายอยู่ข้างถนนนะจ๊ะ)
ติงเตี่ยนมองไปรอบๆ เมื่อรับรู้สถานการณ์จากตี๋ยุน เขาก็พยักหน้าขอบคุณโจวสิงด้วยแววตาซาบซึ้ง แต่ก็ยังแฝงความเศร้าสร้อย กลับเมืองจิงเหมิน กันเถอะ
ตี๋ยุนหันมาถามโจวสิง หมอเทวดาโจว พี่ติงเดินทางไกลได้ไหมขอรับ
ไม่มีปัญหา พิษถูกขับออกหมดแล้ว เหลือแค่พักฟื้นกำลังภายใน ระหว่างทางก็เดินลมปราณรักษาตัวได้
ตี๋ยุนโล่งอก แล้วหันไปสารภาพกับติงเตี่ยนเสียงอ่อย พี่ติง เพื่อช่วยชีวิตท่าน ข้าได้มอบเสื้อเกราะไหมอูและคัมภีร์เทวะส่องหล้าเป็นค่ารักษาให้หมอโจวไปแล้ว
ติงเตี่ยนนิ่งไปครู่หนึ่ง จิวม่อจื้อเห็นท่าไม่ดี รีบก้าวมายืนบังหน้าโจวสิง แผ่รังสีอำมหิต (แบบผู้ดี) อาตมาคือราชครูจิวม่อจื้อแห่งถู่ฟาน หมอโจวรักษาท่านจนหายดีแล้ว หวังว่าโยมคงไม่คิดเบี้ยวค่ารักษานะ
ติงเตี่ยนยิ้มบางๆ ท่านราชครูเข้าใจผิดแล้ว ชีวิตข้าสำคัญกว่าของนอกกายพวกนั้น ข้าเพียงแต่หวังว่าหมอโจวจะดูแลคัมภีร์ให้ดี อย่าให้ตกไปอยู่ในมือคนชั่ว
จิวม่อจื้อทำหน้าเลิ่ก
