โจวสิงกลับมาถึงหอจิ่วสิง จิวม่อจื้อตื่นนอนเรียบร้อยแล้ว
ในฐานะ ราชาแห่งความเพียร จิวม่อจื้อยึดถือคติตื่นพร้อมไก่โห่และเข้านอนเมื่อตะวันลับฟ้าเสมอมา
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ในขณะที่เขาคิดว่าตัวเองขยันที่สุดแล้ว โจวสิงกลับตื่นเช้ากว่าเขาเสียอีก
ทันทีที่เขาลืมตาตื่น เขาสัมผัสได้ว่ามีคนฝึกวิชาอยู่ด้านบนห้องพัก เขาคาดคะเนคร่าวๆ ว่าโจวสิงฝึกวิชาอยู่หนึ่งชั่วยามเต็มๆ ก่อนจะออกจากโรงหมอไป
เมื่อเห็นโจวสิงเดินกลับเข้ามา จิวม่อจื้อจึงพึมพำเบาๆ หนึ่งชั่วยาม
นับตั้งแต่โจวสิงออกไปจนกลับมา ใช้เวลาไปหนึ่งชั่วยามพอดี
จิวม่อจื้อสงสัยเหลือเกินว่าโจวสิงออกไปทำอะไรข้างนอก แต่ด้วยความเคารพที่มีต่อสหายหมอ เขาจึงไม่ได้สะกดรอยตามไป
หมอเทวดาโจว วันนี้เรามาเริ่มการรักษากันต่อเถอะ
จิวม่อจื้อส่ายหน้าพยายามสลัดความอยากรู้อยากเห็นทิ้งไป การตื่นมาแล้วไม่ได้ฝึกยุทธ์มันช่างทรมานจิตใจเขาเหลือเกิน รีบๆ รักษาให้หายแล้วกลับมาฝึกต่อดีกว่า
โจวสิงยิ้มแล้วส่ายหน้า ท่านราชครู วันนี้เราต้องเข้าเมืองกวงหยางกันสักเที่ยวแล้วละ
จิวม่อจื้อเกือบจะค้านขึ้นมา แต่โจวสิงก็ชิงอธิบายต่อ ท่านราชครู อาการบาดเจ็บของท่านเกิดจากการสะสมมานานหลายป
