โจวสิงถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องราวของจิวม่อจื้อให้ตาเฒ่าวาดภาพฟังอย่างหมดเปลือก
ตาเฒ่าฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะเบิกตาขึ้นเล็กน้อย เจ้านั่นมีวิชาเส้าหลินกว่าสามสิบวิชาอยู่ในมือรึ พูดจบเขาก็หัวเราะชอบใจ น่าสนใจๆ
โจวสิงเสริม ไม่ใช่แค่นั้น นอกจากวิชาเส้าหลิน เขายังฝึกวิชาลมปราณสายเต๋าอีกวิชาหนึ่งด้วย
หือ ตาเฒ่าหันมามอง
พลังไร้ลักษณ์น้อย
คราวนี้ตาเฒ่าวาดภาพชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นป่าไผ่ ฮ่าๆๆ พลังไร้ลักษณ์น้อย ของ เสียวเหยาจื่อ (นักพรตสราญรมย์)
เจ้าโล้นน้อยนั่น ซวยบัดซบจริงๆ ลำพังแค่วิชาเส้าหลินเจ็ดสิบสองยอดวิชา แต่ละวิชาก็มีธาตุต่างกันอยู่แล้ว ฝึกปนกันก็แย่พอแรง นี่ดันเอาวิชาสายเต๋าอย่างพลังไร้ลักษณ์น้อยไปฝึกผสมอีก พุทธกับเต๋าธาตุพลังมันขัดแย้งกัน ยิ่งฝึกก็ยิ่งเจ็บตัว
ตาเฒ่าวาดภาพหัวเราะอย่างมีความสุข ดูเหมือนแกจะไม่ค่อยถูกชะตากับพวกหลวงจีนเท่าไหร่
โจวสิงปาดเหงื่อ รีบเสริมต่อ แถมพลังไร้ลักษณ์น้อยที่เขาได้มา ยังขาดเล่ม เกิง (เล่ม ๗) ที่ว่าด้วยการทะลวงชีพจรจงไปด้วย
ยิ่งฟัง ตาเฒ่ายิ่งขำหนักกว่าเดิม ถ้ามันฉลาดหน่อย ฝึกพลังไร้ลักษณ์น้อยให้สมบูรณ์ก่อน แล้วค่อยใช้วิชานั้นไปขับเคลื่อนกระ
