เหล่าไป๋เห็นโจวสิงส่งยิ้มให้ก็โล่งใจ พยักหน้าตอบแล้วรีบผลุบหายเข้าไปในโรงเตี๊ยมด้วยความรวดเร็ว
เวลาล่วงเลยไปทีละน้อย จิวม่อจื้อนั่งเขียนสรุปเส้นทางลมปราณอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน ส่วนโจวสิงก็คอยวิ่งวุ่นรับคนไข้ พอว่างก็มาช่วยราชครูเรียบเรียงข้อมูล
จนกระทั่งตะวันลับฟ้า ถึงเวลาอาหารเย็น
จิวม่อจื้อวางพู่กันลง ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย
ไปกันเถอะท่านราชครู ได้เวลาข้าวเย็นแล้ว โจวสิงเอ่ยชวน
จิวม่อจื้อชะงัก เอ่อ หมอโจว อาตมากินเจง่ายๆ ชามเดียวก็พอ ไม่ต้องลำบากไปร้านใหญ่โตหรอก ปากบอกเกรงใจ แต่ขาก้าวตามโจวสิงไปติดๆ
ไม่ต้องเกรงใจ ข้าฝากท้องที่ร้านตรงข้ามเป็นประจำอยู่แล้ว ว่าแต่ท่านราชครู ท่านมีเงินติดตัวไหม โจวสิงถามโดยไม่หันมามอง
จิวม่อจื้ออึ้ง หือ ถามหาเงินทำไม เจ้าเป็นเจ้าภาพไม่ใช่รึ แม้จะงุนงง แต่เขาก็ล้วงเงินก้อนหนึ่งออกมาส่งให้
โจวสิงรับเงินไปหน้าตาเฉย จิวม่อจื้ออ้าปากค้างเล็กน้อย ไอ้หมอนี่ ข้าให้ทองไปตั้งเป็นร้อยแผ่น เลี้ยงข้าวข้าสักมื้อไม่ได้หรือไง งกชะมัด
เมื่อเดินข้ามถนนมาถึงโรงเตี๊ยมถงฟู เหล่าไป๋ก็รีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ สายตาลอบมองจิวม่อจื้ออย่างหวาดระแวง เขาเห็นกับตาว่าหลวงจีนคนนี้เหาะข้ามกำแพงไ
