โจวสิงยืนกอดอก จ้องมองกองคัมภีร์ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
ในใจของเขาคิดว่า ข้าไม่ได้อยากได้จริงๆ นะ
ก่อนหน้านี้ เขาพยายามปฏิเสธจิวม่อจื้อหัวชนฝา เสนอว่าให้เอาสูตรยาไปรักษาเอง หรือไปหาวิธีอื่นเถอะ แต่เจ้าลามะนี่ดื้อด้านยิ่งกว่าลา บอกว่าให้เลิกฝึกยุทธ์ก็เหมือนฆ่าให้ตาย ให้ถ่ายพลังให้คนอื่นก็เสียดายของ
สุดท้าย ราชครูจิวม่อจื้อก็ยัดเยียดคัมภีร์ใส่มือเขาจนได้(หมอเทวดาโจว) เชิญท่านอ่านตามสบาย จิวม่อจื้อกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น อาตมาบอกแล้วว่าไม่เสียดายวิชาพวกนี้ เทียบกับชีวิตแล้วมันก็แค่กระดาษเปื้อนหมึก ท่านช่วยชีวิตอาตมา บุญคุณนี้ท่วมหัว แค่ให้ดูคัมภีร์ถือว่าเล็กน้อยมาก
โจวสิงมองคัมภีร์นับสิบเล่มที่กองอยู่ตรงหน้า
บางเล่มบันทึกวิชาเส้าหลินไว้สองสามวิชา รวมๆ แล้วมีเกือบครบ 72 ยอดวิชา ดรรชนีมหา ดรรชนีบุปผา ฝ่ามือเหล็ก
จิวม่อจื้อเห็นโจวสิงทำหน้าอึ้ง ก็รีบอธิบายแก้ตัว (แถ) เรื่องที่มาของวิชา ท่านคงสงสัยว่าทำไมวิชาเส้าหลินถึงมาอยู่ที่อาตมา ความจริงแล้ว ท่านปรมาจารย์ตั๊กม้อ เคยธุดงค์ผ่านถู่ฟานก่อนจะไปเส้าหลิน และได้ทิ้งเคล็ดวิชาไว้ที่นั่น ดังนั้นวิชาพวกนี้จึงถือเป็นสมบัติร่วมกันของพุทธศาสนา
โจวสิง
