โจวสิงจ้องมองราชครูแห่งถู่ฟานผู้เลื่องชื่อที่นั่งอยู่ตรงหน้า
พูดตามตรง ถ้าไม่รู้หัวนอนปลายเท้าของตาโล้นนี่ คงต้องรักษากันยาวและวุ่นวายน่าดู แต่พอรู้ว่าเป็น จิวม่อจื้อ ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นเยอะ
ในนิยายมีการบรรยายสาเหตุการธาตุไฟเข้าแทรกของจิวม่อจื้อไว้อย่างละเอียด โจวสิงสรุปได้ 3 ข้อหลัก:
1. ฝืนฝึก 72 ยอดวิชาเส้าหลิน: วิชาเส้าหลินแบ่งเป็น กาย (รากฐานลมปราณ) และ ใช้ (กระบวนท่า) ถ้าฝึกแต่กระบวนท่าโดยใช้กำลังภายในสายอื่นขับเคลื่อน เหมือนที่เซียวหยวนซานและมู่หยงปั๋วทำ แม้จะบาดเจ็บภายในบ้างแต่ก็พอถูไถ แต่จิวม่อจื้อดันฝึกทั้งสองอย่างแบบเหมารวม ทั้งลมปราณและกระบวนท่า เหมือน หลวงจีนเสวียนเฉิง (สุดยอดอัจฉริยะเส้าหลินที่พิการเพราะฝึกครบ 72 วิชา) แต่โชคยังดีที่จิวม่อจื้อมีพื้นฐาน พุทธธรรมที่ลึกซึ้งพอตัว (ขนาดวัดเทียนหลงยังเชิญไปเทศน์) ธรรมะช่วยข่มจิตมารไว้ได้เปราะหนึ่ง ทำให้ยังไม่ถึงกับพิการทันที
2. ฝึก พลังไร้ลักษณ์น้อย ฉบับไม่สมบูรณ์: จิวม่อจื้อขโมยคัมภีร์มาจากคฤหาสน์นาคีได้แค่ 7 เล่ม ขาดเล่มสำคัญที่ว่าด้วยการ ทะลวงชีพจรจง การขาดจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญ ทำให้การเดินลมปราณไม่ครบรอบวงจร แม้เขาจะฉลาดเป็นกรดจน ดำน้ำ ฝ
