ึกเล่มที่ 7 ได้สำเร็จ แต่มันก็เหมือนสร้างตึกสูงบนฐานที่เอียง ยิ่งฝึกยิ่งอันตราย พลังไร้ลักษณ์ฉบับสมบูรณ์สามารถเลียนแบบวิชาได้ทั่วหล้า แต่ฉบับพิการนี้ ไม่รับประกันความปลอดภัย
3. ความโลภบังตา (รวมวิชาที่ขัดแย้งกัน): จิวม่อจื้อย่ามใจ คิดจะรวม 72 วิชาเป็นหนึ่งเดียว โดยไม่รู้ว่าวิชาเส้าหลินแต่ละแขนงมีธาตุและคุณสมบัติต่างกัน เช่น ดรรชนีมหาเป็นวิชาสายแกร่งกร้าวร้อนแรง ของหลวงจีนจากแดนตะวันตก จะเอามาฝึกร่วมกับวิชาสายอ่อนหยุ่นเย็นเยือกไม่ได้ ผลก็คือ ลมปราณร้อนเย็นตีกันมั่วซั่วในร่าง
โจวสิงถอนหายใจและมองจิวม่อจื้อ
ตามไทม์ไลน์เดิม จิวม่อจื้อควรจะได้คัมภีร์พลังไร้ลักษณ์ตอนจับต้วนอวี้ไปเจียงหนาน แต่โลกนี้มันเละเทะไปหมดแล้ว ใครจะได้อะไรก่อนเวลาก็ไม่แปลก
จิวม่อจื้อเห็นโจวสิงมองตนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวสมเพช เดี๋ยวเห็นใจ เดี๋ยวก็มองเหมือนมอง คนโง่ ราชครูผู้ยิ่งใหญ่เริ่มหงุดหงิดนิดๆ แต่ก็พยายามคิดบวกว่าหมอกำลังใช้ความคิด
ท่านหมอ เป็นอย่างไรบ้าง อาการของอาตมาพอจะรักษาได้หรือไม่ จิวม่อจื้อถามย้ำ เก็บความกังวลไว้ภายใต้ท่าทีสงบ
ถึงเขาจะมั่นใจว่าตายไปก็ได้ขึ้นสวรรค์ แต่เขายังไม่อยากตายตอนนี้ เขาย
