โจวสิงหยิบกระดาษขึ้นมาจดรายการสมุนไพรสำหรับปรุง [ผงสิบหอมเส้นเอ็นอ่อน] และ [สายลมโศก]
เมื่อเห็นรายชื่อสมุนไพรยาวเหยียด คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น โดยเฉพาะตัวยาหายากไม่กี่ชนิดที่เขาวงกลมเอาไว้
อย่างเช่น หญ้าเมฆาโลหิต จากเทือกเขาหิมะใหญ่ วัตถุดิบหลักในการทำ สายลมโศก ราคาตลาดของมันพุ่งไปถึงสามพันตำลึง แต่เงินในกระเป๋าเขามีแค่พอซื้อรากฝอยของมันได้เท่านั้น
ใจเย็นไว้ โจวสิงปลอบใจตัวเอง เงินหาใหม่ได้ สมุนไพรก็เช่นกัน
เขาส่งข่าวไปหาขอทานเสี่ยวหมี่ (สายข่าวประจำตำบล) ให้ช่วยสืบหาเศรษฐีป่วยหนักในเมืองกวงหยางแล้ว ถ้ามีข่าวเมื่อไหร่ เงินก้อนโตก็รออยู่แค่เอื้อม
โจวสิงบิดขี้เกียจ มองดูดวงตะวัน ได้เวลาเปิดร้านช่วงบ่าย
เขาลงไปเปิดประตู ชงชาหอมกรุ่น แล้วหยิบ คัมภีร์อี้จิง มานั่งอ่านรอคนไข้
เวลาผ่านไป คนไข้สองสามรายมารับยาแล้วจากไป จนกระทั่งร้านเงียบสงัด
ขณะที่โจวสิงคิดจะปิดร้าน
ร่างในชุดดำก็เดินโซซัดโซเซเข้ามา
ชายผู้นี้รูปร่างสันทัด ไม่สูงไม่เตี้ย สวมชุดดำปกปิดมิดชิดแม้กระทั่งใบหน้า เหลือไว้เพียงดวงตา ท่าทางเหมือนกลัวคนจำหน้าได้
เขาเดินโงนเงนมาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ หายใจหอบถี่เหมือนคนใกล้ตาย
หมอ ใครคือหมอ เสี
