บทที่ 463 ภักดี! สัตย์ซื่อ!
เจียงตง นครหลวงเทียนอู๋
ที่นี่คือเมืองหลวงแห่งมรรคผลของราชสำนักเต๋า ที่พำนักของราชวงศ์เทียนอู๋ พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล หากนำไปไว้ในดินแดนอื่นแทบจะเทียบเท่าได้กับแคว้นหนึ่งของปุถุชน
ปกครองผู้คนมากกว่าหนึ่งร้อยล้านชีวิต
ทอดสายตามองไป จะเห็นตำหนักสูงชั้นซ้อนเหลื่อม เรือนระเบียง ศาลาและตำหนักหยก พร้อมใจกันห้อมล้อมท้องพระโรงใหญ่อันยิ่งใหญ่ที่สร้างขึ้นตามไหล่เขา ซ้อนทับเก้าชั้นสูงลิบทะลุเมฆา
จากประตูเสวียนอู่ก้าวเข้าสู่ด้านใน บันไดยกสูงพันจั้ง มังกรพันลำตัว คชสารเหยียดเกล็ด คดเคี้ยวขึ้นไปจากใต้ลานพระราชวัง ราวกับทางช้างเผือกที่ไหลย้อน ตรงไปยังท้องพระโรงอันสูงตระหง่าน สองข้างของลานพระราชวัง ข้างบันไดหยกมีสัตว์มงคลเรียงราย บ้างเชิดหน้ามองเฉียง บ้างเบิกตากว้างดุดัน ล้วนแกะสลักจากศิลาเร้นลับ ผ่านพายุฝนมายาวนาน แต่บารมีเทพยังฉายชัด
บางคราว มีฝูงอีกาดำสองสามตัวโฉบบินผ่าน
ยามเสียงกลองสนธนาดังกังวาน คลื่นเสียงหนักแน่นแผ่วซ่านจากส่วนลึกของพระราชวัง แผ่ซ่านสะท้อนก้องในตำหนักหยกสูงสง่า ทำให้บรรยากาศยิ่งแลดูเวิ้งว้างลึกล้ำ
【ตำหนักเทียนอู๋】
สถานที่นี้คือที่พำนักขององค์จักรพรรดิ(โอรสสวรรค์) ทุกขณะล้วนมีองครักษ์ฝ่ายในนับร้อยนับพัน ขุนนางขันทีและนางกำนัล บ้างยืนเฝ้าอย่างเงียบงัน บ้างเร่งรีบขวักไขว่ไปมา
ฉับพลัน ขันทีผู้หนึ่งก็ก้าวเร่งออกมาจากหมู่คน
ในมือเขากำแผ่นหยกจารึกแน่น สีห