บทที่ 464 จักรพรรดิแห่งราชสำนักเต๋าภักดีถึงเพียงนี้เชียวรึ?
เบื้องหลังม่านทึบซ้อนหลากชั้นแห่งตำหนักเทียนอู๋ จักรพรรดิแห่งราชสำนักเต๋าลดสายตาลง เสียงโห่ก้องดังดั่งภูผาและมหาสมุทรที่ตะโกนคำว่าซื่อสัตย์ยังสะท้อนแผ่วอยู่ในโสตประสาท พลางยกมือแตะปลายคางอย่างมีแววครุ่นคิด
ล่วงรู้ถึงการเพ่งมองของเราแล้วหรือ?
เป็นไปไม่ได้…ผู้ที่วางรากฐานสมบูรณ์ อาจสร้างแดนมงคลได้ก็จริง แต่เพียงผู้ที่อยู่ขั้นวางรากฐานกลาง ต่อให้มอบสมบัติวิเศษให้ ก็ไม่มีทางสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของเรา
เช่นนั้นก็แปลว่าตั้งใจแสดง?
ครั้นคิดถึงตรงนี้ จักรพรรดิแห่งราชสำนักเต๋าก็เผยรอยยิ้มแฝงความขบขัน “เจ้ามังกรน้อยที่มังกรเฒ่าส่งมาครานี้ นับว่ามีฝีมือ เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดี”
เมื่อครั้งแรกที่ได้ขึ้นครองราชย์ พระองค์เคยไม่พอพระทัยต่อคำสรรเสริญอวดอ้างไร้แก่นสารเหล่านี้นัก และยังเคยเอ่ยในที่ลับหลายครั้งว่าจะห้ามมิให้ลมประจบเอาใจแพร่ระบาด ทว่ากาลเวลาล่วงไป คำเยินยอเหล่านี้กลับยิ่งฟังแล้วชื่นหู จนแม้กระทั่งเริ่มรู้สึกว่ามิได้แปลกใหม่เพียงพอ
ทว่าของลวี่หยางครั้งนี้…ชัดเจนว่าสดใหม่กว่ามาก
ท้ายที่สุด เนตรมรกตแห่งราชวงศ์เทียนอู๋นั้นเลื่องลือไปทั่ว ใครเล่าจะล่วงรู้ได้ว่าจักรพรรดิจะทรงลอบเพ่งมองตนเมื่อใด ดังนั้นแม้ในยามลับลำพังไร้ผู้คน ก็ยังมีผู้ตั้งใจเอ่ยวาจาจงรักภักดีต่อแผ่นดินและบ้านเมืองอยู่เสมอ
ด้วยเหตุนี้ การแสดงออกในทำนองนี้ พระองค์ได้ทอ
