บทที่ 465 ข้าอยากจะก้าวหน้าเกินไปแล้ว
“ไม่เลว”
เนิ่นนานกว่าจะได้ยินสุรเสียงพอพระทัยดังลอดออกมาจากหลังม่านแห่งแท่นบำเพ็ญมรรคผลจิตเทวะเพียงกวาดผ่านแผ่นหยกจารึกที่ลวี่หยางถวายก็พลันหายลับไปจากเบื้องหน้า
ครานี้ จักรพรรดิแห่งราชสำนักเต๋าก็ตระหนักได้แล้ว
นี่คือการกดดันข้าอย่างแยบยล น้ำใจแสดงออกมาถึงเพียงนี้ หากข้าไม่มอบตำแหน่งที่เหมาะสม เกรงว่าเผ่ามังกรแท้จะเกิดความคิดอื่นขึ้นมาเป็นแน่
กระนั้น ในพระทัยหาได้มีความขุ่นข้องแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกพอใจอยู่ไม่น้อย — เพราะหากมองอีกแง่ การกระทำของลวี่หยางนี้คือการส่งมอบอำนาจตัดสินใจไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์โดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะให้ตำแหน่งใด มอบผลประโยชน์เพียงไหน ล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับพระองค์จะกำหนด
และจุดนี้… สำคัญยิ่งนัก
ลวี่หยางย่อมรู้ดีว่า เขาสามารถถือพิกัดสวรรค์เจ็ดยอแสงเป็นข้อแลกเปลี่ยน ใช้ฐานะของเผ่ามังกรแท้ต่อรองกับจักรพรรดิแห่งราชสำนักเต๋าได้
แต่เช่นนั้น… จะมีความหมายอันใด?
ที่นี่คือเจียงตง ภายใต้การปกครองของราชสำนักเต๋าฐานะขององค์จักรพรรดิตั้งอยู่สูงสุด ต่อให้เขาต่อรองได้ผลประโยชน์มากเพียงใด จักรพรรดิก็มีหนทางบีบให้เขาคายออกมาอยู่ดี
สุดท้ายก็มีแต่จะทำให้องค์จักรพรรดิเกลียดชัง
เช่นนั้น… ย่อมไม่อาจทำได้
ดังนั้นเขาจึงทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน — ยื่นมอบพิกัดสวรรค์เจ็ดยอแสงออกไปตรง ๆ ส่งมอบอำนาจตัดสินใจให้แด่องค์จักรพรรดิ เพื่อแสดงให้เห
