บทที่ 466 ถิงโยว…ข้าจะพิสูจน์สวรรค์แห่งความมิมีรึ?
นครหลวงเทียนอู๋ สถานที่ทำการกรมตรวจการสวรรค์
แม้จะเรียกว่าสถานที่ทำการ ทว่าความจริงแล้วกลับเป็นภูเขาเซียนทอดยาวนับพันลี้ ลวี่หยางเมื่อเข้าสู่สถานที่ทำการ ก็พบถ้ำที่พำนักซึ่งแบ่งสรรไว้ให้ตนอย่างรวดเร็ว
“สิ่งเร่งด่วนที่สุดในยามนี้ คือการย่อยความรู้ความสามารถแห่งไฟธาตุอู่เสียก่อน”
ในข้อนี้ สถานที่ทำการย่อมมีข้อได้เปรียบไม่น้อย สถานที่สำคัญเพียงนี้ ย่อมได้รับการจับตาจากบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน กระทั่งยังมีรูปแบบการช่วยเหลือในการเข้าถึงความอัศจรรย์โดยเฉพาะ
นี่ก็คือหนึ่งในวิธีการมอบเบี้ยหวัดของราชสำนักเต๋า
เบี้ยหวัดของราชสำนักเต๋านั้น แบ่งเป็นสามประเภทใหญ่ จ่ายทุกหนึ่งร้อยปี สามารถเลือกได้เพียงหนึ่งในสาม ได้แก่ วัตถุดิบวิญญาณ วิชามรรคผล และสติปัญญา
สองสิ่งแรกไม่ต้องเอ่ยให้มากความ ส่วนสติปัญญาสุดท้ายนั้นกลับละเอียดล้ำ คือการให้บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนลงอำนาจคุ้มครองตรงสู่ผู้บำเพ็ญ ทำให้เขาเข้าสู่สภาพ “สติปัญญาอันล้ำเลิศ” ที่ไม่เคยมีมาก่อน การเข้าถึงวิชาบำเพ็ญเพียร การสร้างวัตถุดิบวิญญาณ หรือการปรุงโอสถ ในสภาพนี้จะมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า
ในฐานะขุนนางเพิ่งขึ้นตำแหน่ง ลวี่หยางย่อมมีสิทธิ์รับเบี้ยหวัดหนึ่งครั้งอยู่แล้ว
เมื่อเลือกสติปัญญา และเปิดใช้อย่างไม่ลังเล ลวี่หยางก็พลันตระหนักได้ทันทีว่า นี่คือความสามารถอันฝืนลิขิตเพียงใด
เ
