หลังจากเลือกรับป้ายคำพรสวรรค์สีม่วง [หัตถ์เทวะคืนชีวา] โจวสิงก็รู้สึกราวกับม่านหมอกในสมองถูกปัดเป่า ความรู้ความเข้าใจในศาสตร์การแพทย์ที่เคยคลุมเครือ กลับกระจ่างชัดแจ้งขึ้นมาในพริบตา
หมอโจว เป็นอะไรไปหรือเปล่า
เสียงทักของหมอเทวดาเซวียเรียกสติโจวสิงกลับมา เขาหันไปยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า ก่อนจะสนทนาเรื่องสัพเพเหระอีกครู่ใหญ่ แล้วจึงเดินไปส่งหมอชราที่รถม้า หมอเทวดาเซวียมีภารกิจรัดตัว การสละเวลามาในวันนี้ก็นับว่าเป็นเกียรติอย่างสูงแล้ว
เมื่อส่งแขกผู้ใหญ่กลับไป โจวสิงก็เดินกลับมาที่หน้าประตูร้าน ฝูงชนบางส่วนยังคงจับกลุ่มมุงดูป้ายประกาศไม้ที่เขาเพิ่งแขวนไว้
บนป้ายเขียนระบุเวลาทำการไว้อย่างชัดเจน: เปิดทำการช่วงเช้า ยามซื่อ หนึ่งชั่วยาม และช่วงบ่าย ยามเว่ย สองชั่วยาม ทำงานห้าวัน หยุดสองวัน
เฉลี่ยแล้วเขาทำงานเพียงวันละสามชั่วยาม หรือหกชั่วโมงเท่านั้น แถมยังมีวันหยุดสุดสัปดาห์อีกต่างหาก
นี่คือชีวิตการทำงานในฝันที่เขาถวิลหามาตั้งแต่ชาติก่อน งานเบา เงินดี มีเวลาพัก ชาติที่แล้วทำไม่ได้ ชาตินี้ขอทำตามใจหน่อยเถอะ
ความจริงถ้าไม่เห็นแก่แววตาปลาบปลื้มจนน้ำตาคลอของชาวบ้าน ที่ดีใจเหมือนได้พระมาโปรด โจวสิงกะจะเ