ประหลาด
ผ่านไปครู่หนึ่ง ตาเฒ่าก็คลายมือออก แววตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม
อะแฮ่ม
ตาเฒ่ากระแอมเบาๆ ปรับท่านั่งให้ดูภูมิฐาน แค่คืนเดียวสัมผัสปราณได้ มันน่าภูมิใจตรงไหน
ข้าตอนแปดขวบ แค่จับพู่กันก็วาดเพลงกระบี่เหิงซานออกมาได้แล้ว หรืออย่างตาเฒ่าจางแห่งบู๊ตึ๊ง รายนั้นแค่หายใจเข้าออกไม่กี่ทีก็จับสัมผัสปราณได้ ตอนนี้จะบรรลุเต๋าไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้
ไหนจะ ตู๋กูชิวไป้ หรือ ปรมาจารย์ทานตะวัน ยอดคนพวกนี้ล้วนเป็นสัตว์ประหลาด คืนเดียวของเจ้าน่ะหรือ เฮอะ เด็กหัดเดิน
คำพูดทับถมของตาเฒ่าทำเอาโจวสิงใจแป้วไปวูบหนึ่ง แต่พอมารคิดดูดีๆ
เดี๋ยวนะ
แต่ละชื่อที่ยกมาเปรียบเทียบ จางซานเฟิง ตู๋กูชิวไป้ ปรมาจารย์ทานตะวัน
ระดับปรมาจารย์ผู้สร้างตำนานทั้งนั้น
เขาเพิ่งจะเริ่มฝึกยุทธ์เมื่อวาน จะให้ไปเทียบชั้นกับเทพเจ้าพวกนั้นได้ยังไง แค่เอาชื่อเขาไปอยู่ในประโยคเดียวกันก็นับว่าเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลแล้ว
คิดได้ดังนั้น โจวสิงก็ยิ้มออก ยอมรับความจริงอย่างหน้าชื่นตาบาน
ผู้อาวุโสสอนสั่งได้ถูกต้อง ข้ายังอ่อนหัดนัก งั้นข้าไม่รบกวนเวลาดื่มของท่านแล้ว ขอตัวกลับไปเตรียมร้านหมอที่จะเปิดพรุ่งนี้ก่อนนะขอรั
