งของตำแหน่งมรรคผลและโลกทับซ้อนนี้ ราชสำนักเต๋าต้องได้มาให้จงได้!
แต่เผชิญกับคำถาม ลวี่หยางกลับเพียงยิ้ม เอ่ยชัดถ้อยว่า
“ข้าต้องการจะเข้าเฝ้า”
เพียงสี่คำง่าย ๆ ก็ทำให้อู๋ไท่อันสงบสติลง จ้องลึกไปที่ลวี่หยาง “…เผ่ามังกรแท้ดูท่าก็ยังมีน้ำใจอยู่”
ใช่แล้ว ในสายตาของเขา นี่คือน้ำใจของเผ่ามังกรแท้อย่างแท้จริง เป็นน้ำใจของจ้าวมังกรระดับโอสถทองคำขั้นกลางเพราะโลกทับซ้อนที่อย่างน้อยก็มีเค้าลางของตำแหน่งมรรคผลเช่นนี้ จะให้ราชันย์มังกรขั้นวางรากฐานกลางนำมามอบได้อย่างไร? เป็นเรื่องเพ้อฝันแท้ ต้องเป็นของที่จ้าวมังกรมอบให้จึงสมเหตุสมผล!
น่าเสียดาย…
คิดถึงตรงนี้ อู๋ไท่อันก็อดถอนหายใจมิได้ รู้ชัดว่าผลงานใหญ่นี้ตนหมดสิทธิ์กลืนเป็นของตน แม้แต่จะติดนามร่วมก็ยังไม่มีทาง
ถ้าเป็นคนอื่น ผลงานเช่นนี้เขาจะยึดก็ยึดแล้ว
เพราะเขาคืออ๋องพิทักษ์ทักษิณน้องร่วมสายโลหิตของโอรสสวรรค์ ในราชสำนักเต๋ามีฐานะสูงส่งรองเพียงเจินจวินการที่เขากลืนผลงานของเจ้า ก็ถือเป็นเกียรติแก่เจ้าแล้ว!
แต่กับเผ่ามังกรแท้… มิได้เด็ดขาด
บัดนี้ เผ่ามังกรแท้คือเป้าหมายที่ราชสำนักเต๋าพยายามดึงเข้าสังกัดอย่างสุดกำลัง ในสภาพเช่นนี้จ้าวมังกรยังมอบของขวัญใหญ่ถึงเพียงนี้ ยิ่งเห็นชัดว่าน้ำใจล้นพ้นเพียงใด
ผลงานเช่นนี้ ผู้ใดกลืน… ผู้นั้นก็คือหาเรื่องตาย!
ครั้นคิดได้ดังนั้น อู๋ไท่อันก็เพ่งพินิจลวี่หยางอีกครั้ง ก่อนรอยยิ้มจะผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว “อ๋อ
