ข้อมือของตาเฒ่านี่ช่างน่าพรั่นพรึงนัก
ชายฉกรรจ์อีกสองคนไม่รอช้า กัดฟันแน่น ควงมีดสั้นพุ่งเข้าใส่โจวสิงด้วยแววตาอาฆาต
บ้าเอ๊ย พวกเขาประมาทเกินไปจริงๆ เห็นโจวสิงอายุยังน้อยก็นึกว่าเคี้ยวง่าย แถมยังโดน คัมภีร์กระบี่พิชิตมาร บังตาจนลืมไปว่าไอ้เด็กนี่มันติดตามถังจิ่วตะลุยยุทธภพมาตั้งสามปี
มันไม่ใช่ไก่อ่อนหัดที่เพิ่งออกจากเล้าเสียหน่อย
ขณะที่คมมีดของทั้งสามกำลังพุ่งเข้ามา โจวสิงกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ริมฝีปากขยับนับเลขเบาๆ
หนึ่ง
สอง
สาม
สิ้นเสียงคำว่า สาม ร่างของอาหกและลูกน้องก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น
จะ เจ้า ทำไมเจ้าไม่โดนพิษ
อาหกพยายามเงยหน้ามองโจวสิง เค้นเสียงถามข้อสงสัยสุดท้ายในชีวิต
โจวสิงก้มมองร่างที่นอนพะงาบๆ ของอาหกแล้วแค่นเสียงเฮอะในลำคอ
คิดหรือว่าการติดตามปรมาจารย์ตระกูลถังมาสามปี เขาจะไม่ได้วิชาดีติดตัวมาบ้าง
โจวสิงค่อยๆ ดึงมือขวาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา
วินาทีนั้น อาหกถึงกับตาค้าง
บนฝ่ามือของโจวสิง มีคางคกตัวน้อยเกาะอยู่อย่างสงบนิ่ง ผิวกายของมันขาวผ่องดุจหิมะ แต่ดวงตากลับแดงฉานราวกั
