โจวสิง อายุสิบเจ็ดปี เพศชาย
สามปีก่อนถูกถังจิ่วเก็บมาเลี้ยงจากบนเขา ตอนนั้นเจ้าป่วยหนักจนสลบไสลไปถึงสามวันสามคืน ถังจิ่วเห็นว่าเจ้ากับเขามีวาสนาต่อกันจึงรับไว้เป็นศิษย์ ข้าได้ยินชื่อเสียงเจ้าจากปากถังจิ่วมานานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเจ้าได้รับการถ่ายทอดวิชาจากอาจารย์มาสักกี่ส่วน หลานชาย ยอมตามอาหกไปดีๆ เถอะ
เจ้า อย่าทำให้อาหกลำบากใจเลยนะ
ณ โรงเตี๊ยมเล็กๆ สองชั้นบนถนนจูเชว่ กลางเมืองหลวง ชายชราสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมสีม่วงกำลังเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
สีหน้าของเขาดูเปี่ยมเมตตา ราวกับผู้ใหญ่ใจดีที่กำลังพูดคุยกับลูกหลาน
หากไม่มีชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงสองคนที่ยืนกอดอกแผ่รังสีอำมหิตอยู่ด้านหลัง ชายชราผู้นี้คงดูเหมือนผู้เฒ่าใจบุญสุนทานอย่างแท้จริง
เบื้องหน้าชายชรา คือเด็กหนุ่มรูปงามที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น เขาอยู่ในชุดผ้าเนื้อหยาบ ท่าทางระแวดระวัง สายตาจับจ้องไปยังชายชราตรงหน้าอย่างไม่วางใจ
โจวสิง ที่ชายชราเอ่ยถึง ก็คือเด็กหนุ่มผู้นี้นั่นเอง
พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ชายร่างยักษ์หน้าตาดุร้ายสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง โจวสิงคงสวนกลับไปแล้วว่า ถ้าลำบากใจนัก ก็ไม่ต้องทำสิ
น่าเสียดายที่เขาไม่กล้าพอ
ยาพิษที่อาจารย์สอน
