สายตาประเมิน
เซียวหลิงถงแอบกระซิบข้างหูหลี่หมู่
“มันชื่อจ้าวอี้ เป็นลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียนวูตาวเซิ่งหลง ฉายา ‘องค์ชายเซิ่งหลง'”
ลูกชายของผู้อำนวยการโรงเรียนอันดับหนึ่งแห่งเขตตะวันออก
สำหรับพวกนักเรียนอย่างพวกเขาแล้ว ก็ถือว่าเป็นพวกไฮโซลูกผู้ดีนั่นแหละ
เซียวหลิงถงกลัวว่าหลี่หมู่จะไม่รู้สถานะของอีกฝ่าย
แล้วจะเผลอไปเหยียบตาปลาเข้าให้
“ไม่เลว! แกพอจะมีความรู้อยู่บ้างนี่”
จ้าวอี้ใช้มือข้างที่คีบบุหรี่ชี้ไปที่เซียวหลิงถง
จากนั้นก็หันมาหาหลี่หมู่
“หลี่หมู่ ตอนแรกฉันกะจะมารับแกไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ”
“แต่ดูสิ ตอนนี้เรื่องมันบานปลายจนดูไม่จืดเลย”
“งั้นฉันไม่อ้อมค้อมล่ะนะ”
“ฉันก็ใช้ทวนยาวเหมือนกัน”
“มาอยู่โรงเรียนวูตาวเซิ่งหลง มาเป็นคู่ซ้อมส่วนตัวให้ฉัน”
จ้าวอี้พูดพลางเคาะขี้เถ้าบุหรี่
“ไม่สน”
จ้าวอี้ยังพูดไม่ทันจบ หลี่หมู่ก็ปฏิเสธสวนกลับไปทันควัน
“ใจเย็น ๆ สิ อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ”
“ฉันรู้ว่าแกได้แชมป์ศึกแรกที่แดนเหวมา ก็เลยเหลิงไปบ้าง มันก็เรื่องธรรมดา”
“แต่อีกเดี๋ยวแกก็จะรู้ตัว”
“ว่านี่คือจุดสูงสุดในชีวิตแกแล้ว”
“ยิ่งนานวันเข้า แกก็จะยิ่งถูกคนอื่นทิ้งห่างไปเรื่อย ๆ”
“เพราะฉะนั้น อย่าสำคัญ
