ตัวผิดไปหน่อยเลย มันน่าสมเพช”
จ้าวอี้ทำเสียงอ่อนโยนเหมือนผู้ใหญ่สอนเด็ก
“อืม ก็มีเหตุผลดีนะ แต่ฉันก็ยังไม่สนอยู่ดี”
หลี่หมู่พยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง
“จิ๊… ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้นะ”
จ้าวอี้เงยหน้ามองป้ายโรงเรียนเฮยสุ่ยอย่างนึกเสียดาย
“ฉันรู้ว่าแกอยากเป็นหัวหมา มากกว่าเป็นหางสิงโต”
“โรงเรียนห่วย ๆ นี่คงเทิดทูนแกเป็นเทวดา”
“แกคงกำลังฝันหวาน ว่าจะใช้พลังของตัวเองกอบกู้โรงเรียนซอมซ่อนี้ให้กลับมาผงาด”
“หลงระเริงไปกับความรู้สึกของการเป็นคนสำคัญ”
“แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะ”
“ถ้าแกไม่ยอมมาเป็นหมาให้ฉัน”
“โรงเรียนเฮยสุ่ยของแก จะไม่มีวันได้ติดท็อปเท็นการจัดสรรทรัพยากรของเขตตะวันออกเด็ดขาด”
ประโยคสุดท้ายของจ้าวอี้
น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว บีบบังคับให้หลี่หมู่ยอมก้มหัว
ข่มขู่กันซึ่ง ๆ หน้า
“โอ้? แกมีปัญญาทำได้ขนาดนั้นเชียว?”
หลี่หมู่เริ่มสนุกขึ้นมาแล้ว
การที่หลี่หมู่คว้าแชมป์มาได้ ทำให้คะแนนเฉลี่ยของโรงเรียนเฮยสุ่ยพุ่งกระฉูด
บวกกับคะแนนของนักเรียนคนอื่น ๆ ที่ร่วมแข่ง
ยังไงโรงเรียนเฮยสุ่ยก็ต้องติดท็อปเท็นการจัดสรรทรัพยากรแน่นอน
แถมหลี่หมู่ยังเป็นแชมป์ จะมีคะแนนโบนัสพิเศษให้อีก
ตามธรรมเ
