ไอ้องค์ชาย?”
“แกคิดว่าตระกูลแกคุมกระทรวงศึกษาธิการได้หมดเลยงั้นเหรอ?”
“แกคิดว่าถ้าฉันออกจากโรงเรียนไปแล้วจะขาดใจตายหรือไง?”
“แกคิดว่าฉันจะยอมคุกเข่าอ้อนวอนแก แค่เพื่อให้โรงเรียนเฮยสุ่ยได้ติดท็อปเท็นงั้นสิ?”
“ฉันล่ะนึกไม่ออกจริง ๆ นะ ไอ้องค์ชาย”
“ฉันต้องไปกลัวลูกข้าราชการกระจอก ๆ อย่างแกทำไมฮะ?”
“อำนาจของตระกูลแก”
“จะ! ทำ! อะ! ไร! ฉัน! ได้! วะ??”
หลี่หมู่เน้นทีละคำ พร้อมกับจับหัวจ้าวอี้เขย่าไปมา
จ้าวอี้โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม
จู่ ๆ เขาก็เข้าใจความหมายของหลี่หมู่
ตระกูลเขาเป็นเจ้าของโรงเรียนระดับท็อป มีเส้นสายใหญ่โตในกระทรวงศึกษาธิการและกระทรวงทรัพยากร
ไม่ว่าใครก็ตามที่เป็นนักเรียน ต่อให้ไม่ได้อยู่โรงเรียนวูตาวเซิ่งหลง ก็ต้องก้มหัวให้เขากันทั้งนั้น
ก็เพราะพวกนั้นยังต้องพึ่งพาโรงเรียนไง
แต่ความหมายของหลี่หมู่คือ เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งโรงเรียนก็ได้
ด้วยฝีมือระดับนี้ จะไปสมัครเข้ากองทัพจิ้นหยวนก็ยังได้สบาย ๆ
เขาไม่จำเป็นต้องแคร์สายตาของไอ้องค์ชายเซิ่งหลงอย่างเขาเลย
จ้าวอี้สะบัดหัวหลุดจากการจับกุมของหลี่หมู่
จ้องมองหลี่หมู่ด้วยแววตาอาฆาตแค้น กัดฟันพูด
“ดี! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!!”
เขาไม่กล้าลงมือ
