ียกยังไงดี…”
“ขอโทษด้วยนะที่เกือบเดินชน”
เธอเอ่ยปากขอโทษพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างด้วยความเขินอาย
หลี่หมู่เม้มปากแน่น
คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ
หลินอวี้หย่านึกว่าหลี่หมู่โกรธ ก็ยิ่งทำหน้าตาน่าสงสารเข้าไปใหญ่
เสียงของหลี่หมู่เริ่มแหบพร่า
เขากำหมัดแน่น เส้นเลือดดำที่แขนปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“หลินอวี้หย่า ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ”
“มาโรงเรียน”
“ทำไม!”
“ถึงต้องใส่ถุงน่องตาข่ายสีดำด้วยฮะ??”
เด็กสาวถึงกับอึ้ง
ก้มลงมองถุงน่องที่เรียวขาขาวเนียนของตัวเองด้วยความงุนงง
“ห๊ะ? ก็ใส่มาเต้นงานฉลองเมื่อกี้นี้ไง”
“นายไม่ได้ดูฉันเต้นเหรอ?”
“แล้วก็นี่ไม่ใช่ถุงน่องนะ เป็นแค่ถุงเท้าสวมยาวเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อยเอง”
“ดูสิ ต้นขายังโล่งอยู่เลย!”
“เอ๊ะ? หลี่หมู่?”
“นายเป็นอะไรไป? สั่นทำไม?”
“หนาวเหรอ?”
“หน้านายแดงแจ๋เลย เป็นไข้หรือเปล่า?”
“ว้าย!”
“ใครก็ได้มาช่วยที!!”
“หลี่หมู่เป็นลมไปแล้ว!!”
ห้านาทีต่อมา
ณ ห้องพยาบาลของโรงเรียน
กลุ่มนักเรียนทั้งชายหญิงหลายคน
ยืนล้อมเตียงพยาบาลอยู่
บนเตียงมีร่างของหลี่หมู่นอนไม่ได้สติอยู่
แพทย์ประจำโรงเรียนในชุดกาวน์สีขาวละมือออกจากตัวหลี่หมู่
แสงสีขาวที่แผ่ออกมาจากมือค่
