อย ๆ จางหายไป
“ธาตุหยางปะทุ เลือดลมสูบฉีดแรง ไม่เป็นอะไรมากหรอก ไอ้หนุ่มนี่มันไฟแรงเกินไปน่ะ”
แพทย์คนนี้อายุราว ๆ สี่สิบ เป็นทั้งหมอแล้วก็เป็นครูสอนวิชาการแพทย์ด้วย
เขามองกลุ่มนักเรียนที่หามหลี่หมู่มาส่งด้วยความสงสัย
หลินอวี้หย่ารีบถามด้วยความเป็นห่วง
“ครูฮวาคะ ที่ครูพูดหมายความว่ายังไงคะ?”
“ของขาดน่ะสิ”
ครูแพทย์ลุกขึ้นยืน
เอามือล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ ส่ายหน้ามองหลินอวี้หย่าอย่างระอา
“พวกเธอวัยรุ่นหนุ่มสาวเนี่ยนะ หัดระวังตัวกันบ้าง!”
ครูแพทย์เดินส่ายหัวถอนหายใจออกจากห้องไป
แต่ก็ไม่ลืมหันมากำชับทิ้งท้าย
“ปล่อยเขานอนไปเถอะ ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก เดี๋ยวก็ฟื้น!”
แต่ประโยคก่อนที่เขาจะเดินออกไปนั่นแหละ
ทำเอาหลินอวี้หย่าหน้าแดงเถือกไปถึงใบหู
วัยรุ่นหนุ่มสาว?
ของขาด?
พอเห็นเพื่อน ๆ รอบตัวมองมาที่ตัวเองด้วยสายตาแปลก ๆ
หลินอวี้หย่าก็ยิ่งหน้าแดงก่ำ ยกมือขึ้นปิดหน้า
“โธ่เอ๊ย ครูพูดอะไรก็ไม่รู้ บ้าที่สุดเลย!!”
พูดจบเธอก็วิ่งไปยืนหันหน้าเข้ากำแพง
ทำท่าเหมือนอยากจะมุดกำแพงหนีซะให้รู้แล้วรู้รอด
เพื่อนผู้หญิงอีกคนด่าอย่างหมั่นไส้
“ไปไกล ๆ เลยยยะ หล่อนแอบหัวเราะคิกคักใหญ่เลยนะ!”
ในห้องพยาบาลมีนักเรียนยืน
