ป แต่ก็ไม่ได้ยอมแพ้ต่อโชคชะตา
กลับผงาดขึ้นมาในฐานะแชมป์ เพื่อพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า ต่อให้ไม่มีพรสวรรค์ระดับ S เขาก็ยังเป็นยอดคนได้
นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
จ้ายหลงวางช้อนลง เหลียวมองรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ
เขาก็ยกมือใหญ่ ๆ ขึ้นมาลูบเคราสาก ๆ ของตัวเอง
แต่ดวงตากลับแดงก่ำไปหมดแล้ว
เขาพยักหน้าหงึก ๆ อยู่เป็นนานสองนาน
รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“เถ้าแก่! ขอเหล้าอีกขวด!”
กลับมาที่โรงเรียนเฮยสุ่ย
หลี่หมู่ให้สัมภาษณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว
หลังจากส่งพวกนักข่าวกลับไป
อิ๋นฉางหมิง ผู้อำนวยการโรงเรียนก็หันมาพูดกับหลี่หมู่
“แหม หลี่หมู่เอ๊ย ถ้าเธอไม่พูดถึงตอนสัมภาษณ์ ฉันก็ลืมไปเลยนะเนี่ย”
“ครูที่เธอพูดถึงน่ะ ใช่คนที่ตัดผมทรงลานบิน หน้าเหลี่ยม ๆ คิ้วเข้ม ๆ ตาโต ๆ หรือเปล่า?”
หลี่หมู่มองอิ๋นฉางหมิงด้วยความสงสัย พลางพยักหน้า
“ใช่ครับ”
“ครูคนนี้นี่แหละ ที่เป็นคนออกโรงปกป้องเธอ บนชั้นสองของห้องโถงมัลติมีเดียน่ะ!”
“ตอนที่ไอ้เหลียงไห่มันพยายามจะแถเอาตัวรอด ครูคนนี้ก็ลุกขึ้นมายืนยันความจริง”
“ฉีกหน้าไอ้เหลียงไห่กับรองผู้อำนวยการนั่นซะไม่มีชิ้นดีเลย!”
“แต่เสียดายที่เขาอยู่ได้แป๊บเดียวก
