ูตาวเถิงหลง ผมคิดว่าผมยิ่งต้องออกมาแฉเรื่องนี้ให้สังคมรับรู้”
“แต่ถ้าถามว่าผมขอบคุณใครบ้าง”
“ผมรู้สึกขอบคุณคน ๆ นึงที่โรงเรียนวูตาวเถิงหลงครับ”
“นั่นก็คือครูจ้ายหลง อดีตครูประจำชั้น ม.6 ห้อง 9 ของผมเอง”
พอได้ยินประโยคนี้
มือของจ้ายหลงที่กำลังถือช้อนอยู่ถึงกับชะงักกึก
เขาเบิกตากว้าง จ้องมองหลี่หมู่ในจอทีวีด้วยความไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“ครูจ้ายหลง เป็นครูที่ทุ่มเทให้กับการสอนมากที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา”
“ท่านไม่ได้แค่ช่วยชี้แนะให้ผมเข้าใจถึงแก่นแท้ของวิชาและการประยุกต์ใช้ในการต่อสู้จริงเท่านั้น”
“แต่ท่านยังคอยเป็นกระบอกเสียง ทวงคืนความยุติธรรมและทรัพยากรให้กับนักเรียนที่ถูกรังแกเสมอ”
“ถึงขนาดควักเงินส่วนตัวมาแจกเป็นรางวัลให้นักเรียนที่เรียนดีด้วยซ้ำ”
“ที่ผมสามารถทะลุขึ้นสู่ระดับสองได้ก่อนการแข่งขันศึกแรกที่แดนเหวแค่สองวัน”
“ก็เป็นเพราะพื้นฐานอันแข็งแกร่งที่ครูจ้ายหลงช่วยปูทางให้ผมตลอดสองปีที่ผ่านมานี่แหละครับ”
“ถ้าไม่มีท่าน ก็คงไม่มีแชมป์หลี่หมู่ในวันนี้”
