หลี่หมู่รีบก้าวเข้าไปหา พร้อมกับพูดด้วยความตื่นเต้น
“ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ท่านรองผู้บัญชาการ ที่ทะลุขึ้นสู่ระดับเสวียนได้สำเร็จ!”
หวังหลงเฉิงในตอนนี้ ดูน่าเกรงขามกว่าตอนอยู่ระดับเก้าลิบลับ
รังสีของผู้มีอำนาจแผ่ซ่านออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับสามารถควบคุมทุกสิ่งได้ดั่งใจนึก!
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…”
หวังหลงเฉิงหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขาเอื้อมมือไปเลื่อนเก้าอี้ที่ว่างอยู่ข้าง ๆ ตัวเองออกมา
“นั่งลงสิ”
“เธอนี่ก็ใช้ได้เลยนะ ตอนเช้าวันเข้าค่ายยังอยู่แค่ระดับหนึ่งแท้ ๆ”
“พอตกบ่ายก็ทะลุขึ้นระดับสองซะแล้ว”
“ยิ่งผลงานตอนแข่งศึกแรกที่แดนเหวเมื่อกี้นี้ ยิ่งเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน!”
หวังหลงเฉิงอารมณ์ดีสุด ๆ เลยพูดจ้อไม่หยุด
แต่พวกข้าราชการที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะ รวมถึงคนอื่น ๆ ทั้งงาน ต่างก็อ้าปากค้าง!
ตั้งแต่เริ่มงานเลี้ยง เก้าอี้ข้างหวังหลงเฉิงตัวนั้นก็ถูกเก็บสอดไว้ใต้โต๊ะตลอด
หวังหลงเฉิงไม่อนุญาต ก็ไม่มีใครกล้าไปนั่ง!
แต่ตอนนี้ เขากลับเลื่อนเก้าอี้ออกมาเชิญเด็กม.ปลายคนนึงให้นั่งข้าง ๆ ตัวเองเนี่ยนะ?
แถมยังนั่งคุยกันอย่างออกรส ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก
ทำเอาทุกคนสงสัยจนทนไม่ไหว ว่าไอ้เด็กนี่มันเป็นใครกัน
