ไม่ยอม”
“วันนี้ย่าเลยมาบอกแกด้วยตัวเอง กลับบ้านเราเถอะนะลูก”
สายตาอันดุร้ายของแม่เฒ่าหม่า ฝืนปั้นแต่งแววตาแห่งความเมตตาออกมาได้อย่างน่าขนลุก
“โอ้?”
หลี่หมู่หันไปมองหลี่เสี่ยวหงกับหลี่หลานอย่างมีเลศนัย
สองสาวหน้าซีดเผือด ไม่คิดว่าย่าจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด
ทั้งสองรีบถลึงตาใส่หลี่หมู่ แววตาเต็มไปด้วยคำขู่
ส่งซิกให้หลี่หมู่ห้ามพูดความจริงเด็ดขาด ว่าพวกเธอไม่เคยไปหาเขาเลย
หลี่หมู่แค่นเสียงหัวเราะเยาะ
“จู่ ๆ ก็เพิ่งจะคิดได้เหรอ ว่าตระกูลหลี่จะหวังพึ่งแค่หลี่เสี่ยวหาวคนเดียวเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ไม่ได้แล้ว?”
“ก็เลยคิดจะหลอกใช้ฉันเป็นสะพานเชื่อมเพื่อไปผูกมิตรกับกองทัพล่ะสิ?”
รอยยิ้มของหลี่หมู่ค่อย ๆ จางหายไป เขากวาดสายตามองหน้าคนตระกูลหลี่ทีละคน
แล้วเอ่ยทีละคำชัดเจน
“จำความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงของพวกแกในวันนี้เอาไว้ให้ดี”
“เพราะนี่จะเป็นความรู้สึกที่เบาสบายที่สุด ที่พวกแกจะได้สัมผัสต่อจากนี้ไป”
“เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลี่หมู่คนนี้… จะเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนตระกูลหลี่ไปจนตาย!”
