ังเขา
เพราะตอนนี้หัวหน้าฝ่ายปกครองและรองผู้อำนวยการโรงเรียนวูตาวเถิงหลงหน้าซีดเผือด เหงื่อไหลโชกเต็มหน้า
ภายใต้ความกดดันมหาศาล หัวหน้าฝ่ายทะเบียนของโรงเรียนวูตาวเถิงหลงก็ยกมือขึ้นรายงานเอง
“ท่านผู้บังคับบัญชา ท่านผู้อำนวยการ ใบแจ้งไล่ออกนั่น… ผมเป็นคนออกเองครับ!”
ได้ยินดังนั้น จางเถิงถึงกับหน้ามืด
“ว่าไงนะ?”
“เป็นเหลียงไห่ครับ! หัวหน้าฝ่ายปกครองเหลียงไห่โทรมาสั่งผมวันนั้นว่าให้ไล่หลี่หมู่ออก!”
“ผมบอกเขาแล้วว่าต้องขออนุญาตผู้อำนวยการก่อน แต่เขาบอกว่าไม่ต้องรายงาน”
“ผมขอยอมรับความผิดครับ เพราะผมเกรงกลัวอำนาจของหัวหน้าเหลียง ก็เลยออกใบไล่ออกให้ไป!”
หัวหน้าฝ่ายทะเบียนทำท่าสำนึกผิดอย่างดี ยอมแฉหมดเปลือก
เหลียงไห่รู้สึกขาอ่อนแรงทันที ‘แกจะแฉก็แฉไปสิวะ จะมาบอกว่าข้ามีอำนาจบ้าบออะไรตอนนี้!’
มาพูดว่าตัวเองมีอำนาจต่อหน้าบิ๊กบอสเนี่ยนะ? หาที่ตายชัด ๆ!
จางเถิงกัดฟันจ้องเหลียงไห่เขม็ง
“แก… แกไล่หลี่หมู่ออกทำไม?”
เหลียงไห่ตัวสั่นเทิ้มไปหมดแล้ว
“ผม… คือหลี่หมู่เขาทำร้ายเพื่อนร่วมชั้นปางตาย แถมไม่ยอมขอโทษ และไม่เห็นครูบาอาจารย์อยู่ในสายตาครับ”
“ผมเห็นว่า สิ่งสำคัญที่สุดของนักเรียนคือความประพฤติ ต่อให้เก่งแค่ไหน
