อยู่ที่คอขวดขั้นหนึ่งมาตั้งนานแล้ว พอได้จังหวะก็เลยทะลุชั้นขึ้นมาได้น่ะครับ” หลี่หมู่ยังคงใช้ข้ออ้างเดิม
อิ๋นฉางหมิงพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วตบไหล่หลี่หมู่เบา ๆ
“ดี! วีรบุรุษมักจะอายุน้อยเสมอ!”
“ไปเถอะ เข้าไปกินหม้อไฟกันก่อน”
หลี่หมู่สัมผัสได้ชัดเจนเลยว่า
แม้ในแววตาของอิ๋นฉางหมิงจะเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่มันก็แฝงไปด้วยความเสียดายลึก ๆ
ส่วนผู้บริหารคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ดูดีใจจนออกนอกหน้า
ไม่ต้องเดาก็รู้ เหตุผลก็คงเหมือนกับเพื่อนร่วมชั้นนั่นแหละ
ทุกคนต่างก็คิดว่าเขาไม่คู่ควรกับโรงเรียนเฮยสุ่ยหรอก และอีกไม่นานก็คงโดนฉกตัวไปแน่
ทุกคนก็คงอยากจะเอ่ยปากรั้งหลี่หมู่ไว้นั่นแหละ
แต่จะเอาอะไรไปรั้งล่ะ?
ไม่ว่าจะเรื่องทรัพยากร หรือสถานะ พวกเขาก็สู้โรงเรียนอื่นไม่ได้เลย
และก็เป็นไปตามคาด
หลี่หมู่กล่าวขอบคุณท่านผู้อำนวยการ กำลังจะเดินเข้าไปกินหม้อไฟในโรงเรียน
ก็มีเสียงหัวเราะแสบแก้วหูดังมาจากข้างหลังซะก่อน
“แหมม ท่านผู้อำนวยการอิ๋น ไม่เจอกันนานเลยนะ!”
ผู้มาเยือนเป็นชายร่างท้วม อ้วนลงพุง หัวเถิกเป็นไข่ดาวชโลมน้ำมันเยิ้ม เห็นแล้วชวนอ้วกสุด ๆ
หมอนี่คือหัวหน้าฝ่ายแนะแนวของโรงเรียนจินหัว
โรงเรียนจินหัว เป็นโรงเรียน
