”
“น่าสมเพชจริง ๆ”
ลานกว้างเงียบกริบลงทันตาเห็น
ทุกคนจ้องมองหลี่หมู่ด้วยความตกตะลึง
ซุนถงหรี่ตาลงอย่างอันตราย
“แกพูดว่าอะไรนะ??”
หลี่หมู่จ้องหน้าซุนถง แล้วประกาศเสียงกร้าวอย่างไม่เกรงกลัว
“กล้ามาฉกคนต่อหน้าผู้บริหารโรงเรียนคนอื่นแบบนี้ นี่มันทำตัวไร้มารยาทนักรบชัด ๆ แสดงว่าแกมันเป็นคนไร้ซึ่งยางอาย”
“โรงเรียนแกส่งเศษสวะอย่างแกมา พร้อมกับตำแหน่งจอมปลอมที่คิดเอาเองว่าวิเศษนักหนา กะจะมาต้มตุ๋นฉัน”
“แสดงว่าพวกแกมันหลงตัวเอง”
“รู้ทั้งรู้ว่าฉันมีพรสวรรค์ระดับ F แต่กลับมองไม่ออกว่า การที่ฉันทะลุขั้นสองได้ด้วยพรสวรรค์แค่นี้ มันมีค่ามากแค่ไหน”
“แสดงว่าแกมันตาถั่ว!”
“คนไร้ยางอาย หลงตัวเอง แล้วก็ตาถั่วอย่างแก…”
“คู่ควรจะเป็นครูบาอาจารย์ของฉันงั้นเหรอ?”
“เหอะ…”