วยความเจ็บใจ
เพราะไอ้อ้วนนี่มันพูดความจริง
แค่ชื่อ ‘นักเรียนเกียรตินิยมระดับสอง’ ของจินหัว มันก็ดูมีหน้ามีตากว่าตำแหน่งอัจฉริยะของโรงเรียนเฮยสุ่ยจริง ๆ นั่นแหละ
แค่บารมีที่ได้รับ ก็กินขาดทรัพยากรที่พวกเขาจะหามาให้ได้แล้ว
สุดท้าย คณะผู้บริหารโรงเรียนเฮยสุ่ยก็ได้แต่ถอนหายใจยาว กล้ำกลืนความโกรธแค้นลงคอ
ซุนถงหัวเราะลั่นอย่างผู้ชนะ มันกวักมือเรียกหลี่หมู่ด้วยความมั่นใจเต็มร้อย
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไปกันเถอะหลี่หมู่”
อิ๋นฉางหมิงที่เป็นถึงผู้ใหญ่โตป่านนี้ ต้องมาโดนฉีกหน้าต่อหน้าธารกำนัล
เขาโกรธจนก้มหน้านิ่ง ตัวสั่นเทิ้มด้วยความแค้น
แต่เขาก็ไม่กล้าโวยวาย!
เพราะถ้าเขาโวยวายออกไป แล้วสุดท้ายหลี่หมู่เลือกที่จะไปอยู่กับจินหัว
ความโกรธของเขาก็จะเป็นได้แค่หมาเห่าใบตองแห้งให้คนอื่นหัวเราะเยาะเท่านั้น
แถมข้างหลังเขายังมีนักเรียนกับครูอาจารย์ตั้งมากมายยืนดูอยู่อีก
ในขณะที่เขากำลังกล้ำกลืนฝืนทนรับความอัปยศอยู่นั้น
ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากข้างหลัง
เป็นหลี่หมู่นั่นเอง
ทุกคนหันขวับไปมองหลี่หมู่เป็นตาเดียว
เห็นหลี่หมู่ส่ายหัวช้า ๆ
“สมัยนี้ โรงเรียนกระจอกก๊อกแก๊กที่ไหนก็กล้าอุปโลกน์ตัวเองว่าเป็นระดับท็อปกันทั้งนั้นเลยแฮะ
