ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!”
เจออิ๋นฉางหมิงด่ากราด ซุนถงกลับหัวเราะร่วน
มันไม่ได้เห็นอิ๋นฉางหมิงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย มันแค่นเสียงหัวเราะแล้วพูดว่า
“ทรัพยากรเหรอ? หึหึหึ โรงเรียนจินหัวของฉัน คือระดับท็อปของเขตตะวันออกเชียวนะ”
“แค่บารมีของสถานะ ‘นักเรียนเกียรตินิยมระดับสอง’ มันก็กินขาดทรัพยากรกิ๊กก๊อกพวกนั้นตั้งไม่รู้กี่เท่าแล้ว”
“แกจะเอาอะไรมาสู้ฉันฮะ? ใช้สิทธิ์อะไรมาสู้?”
“ถ้าในอนาคตหลี่หมู่ทำผลงานได้ดี ก็อาจจะได้รับทรัพยากรเพิ่มอีกต่างหาก”
“อีกอย่างนะ หลี่หมู่เพิ่งจะโดนแย่งพรสวรรค์ระดับ S แถมยังโดนเฉดหัวออกจากตระกูลหลี่อีก”
“นอกจากโรงเรียนจินหัวของฉันแล้ว ก็คงไม่มีโรงเรียนไหนอยากจะรับแกเข้าเรียนหรอก”
ซุนถงพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยองสุด ๆ
ความหมายก็คือ หลี่หมู่ยังไม่มีค่าพอให้มันต้องยอมควักทรัพยากรมาล่อใจหรอก
ถึงแกจะทะลุขึ้นขั้นสองได้ แต่ยังไงแกก็มีพรสวรรค์แค่ระดับ F
ที่อยากได้ตัวมา ก็แค่กะจะเอามาเป็นตัวชนเพิ่มอันดับให้โรงเรียนในศึกแรกที่แดนเหวเท่านั้นแหละ
จะให้ลงทุนทรัพยากรกับคนที่ไม่มีอนาคตอย่างแกน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ
พวกผู้บริหารของโรงเรียนเฮยสุ่ยถึงกับสะอึก เถียงไม่ออก ได้แต่กำหมัดแน่นด้
